Nevzat Dağlı Şiirleri - Şair Nevzat Dağlı

Yıllardır özümde Yunus yaşıyor,
Benim içimdeki bende O vardır,
Hücreme binlerce Yunus düşüyor,
Ruhumda O vardır, tende O vardır.

Aklımdan geçendir, ruha dolandır,

Yunus Emre gibi sevdim Çalabı,
İlahi aşklara düşmek isterim.
İnilerken gördüm dertli dolabı,
Alçaktan yükseğe taşmak isterim.

Yunus gibi suda yüzmek emelim,

Takke düştü kel göründü yurttaşlar,
Kemlenen kimlermiş görüyorsunuz.
Siz demli çay deyin izleme başlar,
DEM’lenen kimlermiş görüyorsunuz.

Terörist başına ‘sayın’ diyorlar,

Yusuf Ziya Gedikli gazete sevdalısı,
Basımevi eviydi, mürekkep de gıdası.
Bildiğini öğretmek en büyük tutkusuydu,
Kitabını yazmadan erken oldu vedası.

Hürriyet Gazetesi Ankara eminiydi,

Utanmıyor yüzsüz adam,
Ulan desek suçlanırız.
Milliyeti özsüz adam,
Bölen desek suçlanırız.

Çalışmıyor keyf çatıyor,

Bin dokuz yüz yirminin yirmi üç Nisan günü,
Tek adamdan alındı, millette egemenlik.
Yüz yıl geçti aradan unutmadık biz dünü,
Çok çareler bulundu, millette egemenlik.

Mustafa Kemal vardı ulusa önder olan,

Emperyalizme karşı savaşan bir yiğitti,
Hep elinin tersiyle haram ikballer itti.
Sendikal savaşımda salt emekten yanaydı,
Sermayenin yandaşı, kulu olmadan gitti.

Küresel entrikayı ilmek ilmek çözdü O,

Delikanlı insandı, destan oldu mertliği,
Her türlü direnişte onurla başı çekti.
Sevdiğine yapardı her türlü cömertliği,
Özverisi sınırsız, babacanlıkta tekti.

Öğretmenim, amirim, candan arkadaşımdı,

Fakülteler çevresi sokağına kavuştu,
Mülkiye’ye çıkıyor Cevat Geray Sokağı.
Cebeci’yle Kurtuluş adı buldu sevişti,
Siyasal’a bakıyor Cevat Geray Sokağı.

Eğitim, İletişim tanır Cevat Geray’ı,

İsmiyle müsemma bir güzel insan,
Güzel sanat için konuşan lisan;
Aydınlık dünyanın yanan mumuydu,
Sonsuzluğa göçtü ışık İnci San.

Eğitim sanatla olur diyordu,