Nevin Akbulut Şiirleri - Şair Nevin Akbulut

Artık yüz yüze gelmez sırtlarımız,
Ardına bakmadan gittiğin günkü kadar uzağım sana,
Kalbimiz bir daha aynı anda atmayacak
Biliyorum.
Gökkuşağı kadar uzaksın sen de bana,
Yağmur sonraları toprak kokusunu da buluyorum,

Gölge olup yatsam dizine,
Kıpırdamayı bile dilemem.
Nefes almak en lüks ihtiyacım olur,
Dizlerinde doyururum yüreğimin açlığını,
Dizlerinde dinlenirim.

Tren garının sessizliğinde, trenin gidişinde çığlığını duyarız
Rayların gıcırtısında ezilir tren giderken umutlarımız
Trenin içindeki kişinin geri gelme ihtimalleri azalır
Dönen tekerleklerinin altında
Ezildikçe umutlar
İhtimaller yok olur

Özleyince kendine sarılan sessiz çocuklardık
Gidemediğimiz kadardı üzüntülerimiz
Valimiz hep hazır durur
Aklımız yollarda beklerdik

İntikam denilen soğuk yemeği

Ayrılığı seçtin mi hiçbir şey götürmeyeceksin yanında
Zaten sade bir hayat bekliyor olacak seni
Ekmeğinin yanına simit yeter, susamlı
Simitin yanına da sadece bir peynir yeter
Zeytine bile gerek yok
Acı varken bu kadar

Gelebilirsin artık
Karanlığıma her gün biraz daha en zifiri geceler ekleniyor
Varlığının tespihini anarken yüreğim
Yokluğunun azabında kavruluyorum
Arşınladığım yollar da yetmiyor iyileşmeme
Avuçladığım şu toprak

Ne yağmur bitiyor bu dünya da ne dolu.. Ömrümüz hep onlardan korunmakla geçiyor.. Ve Güneş’i bekleyerek.. Tam buldum derken Güneş’i, bir bakmışsınız yine Akşam oluyor.. Yine Gece, yine karanlık, yine soğuk… Ya ömür yetmiyor Güneş’i bulmaya, ömür yetse de akşam oluyor.. Sabahı beklerken hep gözümüzde Yaş’larla uyuya kalıyoruz..
Ya geç uyanıyoruz, ya da erkenden uyuyoruz.. Uyuyarak geçiyor biraz da zaman.. İstediğimiz halde istediklerimize kavuşamamakla geçiyor … Buna bizim de uydurduğumuz şeyler var tabi.. Hayırlısı böyleymiş falan… hayırlısı nedir bilinmez..

Güneş mi Yalancı? Zaman mı Yanlış? ? ? Güneş yoksa kandırıp bizi, yanlış zaman da yanlış yerlerde, birilerine mi doğuyor? Görebileceğimiz kadar yakın ama tutamayacağımız, dokunamayacağımız kadar uzak ve sıcak Güneş.. Başka bir yerlerde birilerine dokunup, ısıttığı belki de onları yakmadığı doğrudur.. Belki Güneş sadece Bana gelmiyordur.. Belki gerçekten garezi vardır bana..

Gelse, bir gelse.. diye sayıklamalarım da boşa çıktı.. Hep boşa heves.. Her şeyin boş olduğu bir Dünya’da Güneş gelmiş gelmemiş ne önemi var… Anladım gelmeyecek.. Güneş bana doğmayacak.. Doğsa da ben göremeyeceğim.. Kısa ömrüm belki de son bulacak.. Günsüz, Güneş’siz..

Bir dokunuş, ruhundan
Bir öpüş, en şefkatli yanından.
Peşimden
Tüm dualar ruhumun peşinde,
Ölmemi diler gibi.

Seni bulduğumda Doğum Günü’m ilan etmiştim,
Çünkü ben aslında Seni bulduğumda doğmuştum…
Şimdi Sen gittin ya; Öldüm… Doğduğum gibi öldüm…
Doğmanın da ölmenin de Hak olduğu bir dünya’da,
Gelmeni hak edip, gitmeni Hak’etmedim….

O kadar seviyordum ki Seni, Gözünde değerimi yükseltmek içindi tüm Hatalarım.. Ve bitmeyen Kahramanlıklarım.. Kendimden ödün vermelerim.. Belki Sen de Seversin diyeydi... Kendim olmayan bir karaktere büründüm, benim karekterim kayığlardaydı.. Bana benzemeyen bir karakter Senin içindi... Kendim olmayan, asla kendimin yapmadığı şeyleri yaptı.. Belki benim olursun diye.. Ben bu fedakarlıkları yaparken, Sen yok oluyordun...

Aşk nereye kadar yaptırırdı insana bunları?
Ve bu yüreklilik miydi? Hiç bilmiyordum. Tek bildiğim Seni Sevdiğim için bir şeyler yapmaktı. Ama hataymış işte.. Şimdi anlıyorum da, kimse için kendini feda etmemek lazım ve kendinden hiç bir zaman ödün vermemek.. Pişmanım şimdi hem de çok. Çünkü hem Seni hem de Kendimi kaybettim.. Seni her zerremle sevdipim için yapmıştım herşeyi.. Ama can çekişiyorum, yüreğim öyle kırık ki... Öyle hırpalandı ki... Kırılmaktan artık birleşmiyor parçalar.. Daha ne kadar kırılabilir ki..

Neyse...