Nevin Akbulut Şiirleri - Şair Nevin Akbulut

Elma Kurdu’m..
Nasıl da bunca zaman yaşamışsın içimde,
Hiç ses çıkarmadan..
Ne zamanki dağıtmaya başladım kendimi,
O zaman çıkardın başını yuvandan..

Kayıp bir kentten yazıyorum Sana
Yokluğunu hüznüme bulayıp,
Gittiğinden beri
Tek başıma ve yıkılmış bir
Elif’im…

Her gün sebepsiz yere ağrıyan bedenimle uyanıyorum
Yeni güne..
Ve çok üşüyorum
Buralarda.
Sen de üşüyor musun?
Bu sabah kalbimde bir sızıyla uyandım yine

Biz unutkan değiliz
Sadece çok fazla düşündük birbirimizi
Ve insan içinde olduğu, sürekli aklında olan şeyi hatırlayamaz

Unutmadık ama hatırlayamıyorduk da

Hecelerim;
Pencerene kadar geldi,
Uçmaktan yorulmuş bir kuş gibi cik’ledi önce…
Sonra duyman için bağırdı, çağırdı kendince…
Duyuramadı.
Elleri dondu soğuktan,

Bazen kahramanı olmayan bir hikayeye konu/k olmak
O hikâyeyi anlamaktan daha zordur
Bundan daha zor bir şey varsa o da;
Kahraman bulmaktır

Yemek bulunca çok yiyorum Annem
Kedi gibi uyuyorum sonra
Rüyalarıma fareler giriyor
Kıyısından köşesinden kemiriyorlar düşlerimi

Sabah olduğunu gözlerimi açmadan anlayamıyorum

Ölümcüldür güzel anlar, kısacıktır.

Gün ağarırken ağrır en çok yaralar
Kızıla boyanır
Omuzlarımda bıraktığın yükün darp izleri

En kırmızısında boğulurum acıların
En yalnızken

Göğümün yüzü,
Hüzün birikmesin gözlerine
Yerinde olan benim.
Islanacak olan,
Yağmurlarından.
Fırtınana kapılıp, seline gidecek olan da benim.