Nevin Akbulut Şiirleri - Şair Nevin Akbulut

Öldürdüm..
İntihar ettim cümlelerinden..
Kendi izimi kaybettim Senin peşinde..
Her cümlenden düştükçe virgüllerine sarıldım..
Düşmeyeyim diye..
Düş olmayayım diye..

Hınzır bir gülümseme yine yüzümde
Biraz çocuksu, biraz dengesizce
Dudağımın sol tarafına kaydığı kadar
Dengesiz...

Gitsen beni öldürürsün en fazla

Kıyametin tam orta yerinde;
Kalbimin deli gibi Sana attığıdır AŞK! ...

Çatışmanın tam ortasında;
Kurşunlara hedef olmaktır; KİMSESİZLİK! ...

Karışıyorum
Öyle çok karışıyorum ki kendi içime
Gölgemi sen zannedip konuşuyorum kendimle
Bu karışmak yalnızlığa karışmaktı aslında kendini yok eder gibi

Uyuşuyorum

Çok uzaklardaki sevgiliye söylenilememiş tüm aşk sözcükleri
Ancak içimde kalır
Dua gibi dilimde
Duyulmayacak kadar derinden

Beynim soyunuyor bildiğim tüm gerçeklerden, zamanla

Kısa pantolonlu düşlerime
Etek giymeyi öğretmem gerek



Hatırladın mı sahi o günleri?

Ölürken bile sormazlar mı insana son arzusunu?
Gidişin ölümse; niye sormadın?
Celladım mıydın Sen benim?
Boynuma ipi dolayan, yoksa sandalye mi mi tekmeleyen?
Sevdiğimdin, acılarıma nikah kıydığım….

Depreme alışmak gibiydi, Sensizliğe de alışmak..
Bununla yaşamaya çalışmak..
Hastalıkla yaşamak gibi,
Varlığında, Yok’luğunu kabullenmek…

Günlerimin her biri birbirine hızla benzeyerek geçiyor..

Hangimiz daha Kırmızı’ydık?
Ben Senin Şarap’taki rengine kanmıştım….
Kendi rengime bakmadan….

Sen Şaraplaştıkça, benim bağ’ım bozuluyordu!
Yüzünü unuttu bu şehir, rüzgarlar ters esiyor,

Sen yanımdan gittiğinden beri
Herkese uzağım artık
Görünmez çivili tel dikenler,
İnsanlarla ruhum arasında
İstesem de yaklaşamıyorum artık kimseye
Yaklaştıkça batıyor dikenler,