Ben nereden bileyim ki ..
Kaybetmeye özgürlüğümden bağımsızmı .
Gözyaşı sevdadan akarsa
Bir zaman sonra diner..
Peki ya Aile..
Aile ağrısı varya?
İnsani yalanlar ..
Yaşadıkları travmalar ,
Yaşayamadıkları ..
Bir kere dahi ailesine sarilamayanlar ..
Doyasıya ANNEM diyemeyenler ..
Doyasıya BABAM diyememek ..
Küçük yaşta annesi ni,
Babasını kurtaranlar .
Ne çok şey kaybettik..
Ne ağanlar yaşadı..
Tırnagımız kırlınca ağlayacak kimsemiz yoktu.
Yer düşüncesi sarılacak bir anne ..
Ayağa kalk ben varım diyen bir baba ..
Yoktu ..
Kaybetmeye doğarken insan başlar .
Aç kalır..
Sokakta kalır..
Ama ağrısız kalır..
Ruhun acıdan yerinden çıkar
Ölürsün ölürüm diyemezsin..
Kayıt Tarihi : 24.03.2026 23:39:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!