Nefes Alır gibi sevmek Şiiri - Ali Saye

Nefes alır gibi sevdim seni,
Öyle bir sevmekti ki bu;
Ne vakte sığdı,
Ne mevsime,
Ne de insanların diline düşen o sıradan aşklara benzedi.

Sen gelmeden önce de yaşıyordum belki,
Ama adına yaşamak denir miydi, bilmiyorum.
Çünkü bazı insanlar gelir,
Takvimin yapraklarını değil,
İnsanın kaderini değiştirir.

Bir sabah güneş doğarken seni düşündüm,
Kuşlar senin adını taşıyormuş gibi geldi bana.
Bir akşam yıldızlara baktım,
Gökyüzü senin gözlerinden ödünç aldığı ışıkla parlıyormuş gibi.

Öyle içime işledin ki,
Bir dua gibi ezberledim seni.
Dilim sustuğunda kalbim konuştu,
Kalbim yorulduğunda ruhum seni anlattı.
Ben seni yalnız sevmedim,
Ben seni yaşadım.

Yağmurlar yağdı üzerime,
Sokaklar ıslandı, şehirler değişti.
İnsanlar geldi geçti hayatımdan,
Kimi dost oldu, kimi yabancı.
Ama hiçbiri senin bıraktığın izin yanından bile geçemedi.
Çünkü bazı izler ayakla değil,
Yürekle bırakılır.

Geceler uzun sürdü sensiz.
Saatler duvarda ilerledi ama zaman içimde durdu.
Herkes uyudu, şehir sustu,
Bir tek ben ve seni özleyen yanım kaldık ayakta.
Ve o sessizlikte anladım;
Özlemek bazen ağlamak değildir,
Özlemek, gülümserken bile içinde eksik bir şey taşımaktır.

Bir gün bir hastane odasında kalırsam yalnız başıma,
Pencereden gökyüzüne son kez bakarsam,
Ömrümün bütün yolları gözlerimin önünden geçerse,
İnan, en çok seni hatırlayacağım.
Çünkü insan ölürken bile
En çok sevdiği yere döner derler.
Benim dönüşüm hep sana oldu.

Sen benim yarım kalan cümlelerimdin,
Bitiremediğim şarkılarım,
Gece yarısı susturamadığım düşüncelerimdin.
Bir şiirin en güzel dizesi gibi kaldın içimde;
Ne silinebildin,
Ne de tamamlanabildin.

Şimdi bana soruyorlar bazen:
"Bu kadar sevilir mi bir insan?"
Gülüyorum sadece.
Çünkü anlatamıyorum.
Bazı sevgiler kelime kabul etmez.
Bazı duygular tarif edildiği anda eksilir.
Ve ben seni anlatmaya kalksam,
Dünyanın bütün kâğıtları yetmez.

Bin mısra dökülse yüreğimden,
Her satırında sen olursun.
Bin şair toplansa bir meydana,
Hiçbiri seni benim gördüğüm yerden anlatamaz.
Çünkü sen bir insan olmaktan çıktın içimde,
Bir ömür oldun.

Şimdi adını her andığımda
İçimde bir kapı açılıyor.
Geçmişten bugüne uzanan uzun bir yol beliriyor önümde.
O yolun her taşında bir hatıran,
Her köşesinde bir gülüşün,
Her gölgesinde bir özlemin duruyor.

Ve eğer bir gün bu dünya ile arama son perde çekilirse,
Eğer son nefesim dudaklarımda titrerken
Söyleyecek tek bir kelime hakkım kalırsa,
İnan bana,
O kelime ne bir sitem olur,
Ne bir pişmanlık,
Ne de yarım kalmış bir hayal...

Son nefesimde bile,
Yine sen olursun.

Çünkü ben seni gözlerimle değil,
Kalbimle değil,
Ruhumla sevdim.

Ve ruhun sevdiği şeyler,
Ölüme bile yenilmez.