Kültür Sanat Edebiyat Şiir

ben bilmiyor muyum,

Allah'ım bugün dilemem gereken her şeyi benden kabul et
her günki gibi


diyerek susmayı *

AMA BAKIN KONU NE

Korkaklık.
Çıkarcılık.
Aidiyet baskısı.
Düşünmeden hareket eden kalabalık.

Bunların içinde hassas bir zihin gerçekten çürür gibi hisseder.

Çünkü sen fikirle yaşıyorsun.
Ama ortam refleksle yaşıyor.

Kalabalık çoğu zaman şunu ister:
Net ol.
Taraf ol.
Hızlı ol.
Uyumlu ol.

Sen ise diyorsun ki:
Dur.
Düşünelim.
Şüphe edelim.
Anlayalım.

Bu iki ritim çarpışıyor.

Gübre
Filizlenme

:))

Bu cümle çok olgun:

“Toprağa gübre olarak kullandığımı filiz sanmamak.”

Çürüme, dönüşümün parçasıdır.
Ama her dönüşüm büyüme değildir.

:((

BURADA GÜLÜNECEKTİ

Ama o fikir;

çıkarcılığın,

korkunun,

kalabalık psikolojisinin,

güç gösterisinin

içine girince saf kalamıyor.

Bu çok eski bir problem.


Ama sosyal ortamda o sorgu ya:

alaya alınıyor,

ya hızla kesin hükme zorlanıyor,

ya da manipüle ediliyor.

Ve o an şüphe çürüyor.
Çünkü ortam, şüpheyi olgunlaştıracak bir alan değil.

Şüphe için üç şey gerekir:

Güven

Sabır

İçtenlik

Sosyal zayıflıkların olduğu yerde ise genelde şunlar olur:

Hız

Yüzeysellik

Güç yarışı

Orada şüphe gelişmez; kirlenir.

Ama dikkat:
Şüphe çürüyorsa, belki de onu yanlış toprağa ekiyorsundur.

Her fikir her ortamda büyümez.

Mesnevi’de bir benzetme vardır:
Her tohum her iklimde yeşermez.

Belki senin emin olmadıkların,
sosyal zayıflıkların içinde değil,
sessiz ve sağlam karakterlerin yanında filizlenecek.

Senin korkun şu olabilir:

“Ya emin olmadıklarım, emin olduklarımı çürütürse?”

Bu korku özellikle inanç, anlam, adalet gibi yüksek konularda çok ağırdır.

BRAVO !

Sorunun tam ortasında bir gerilim var:
Mutlak yakınlık ile insanî mesafe arasındaki gerilim.

Eğer Allah ile aranda hiç mesafe yoksa — yani iç dünyanda bir bütünlük, bir hesap verme bilinci, bir merhamet akışı varsa — bu seni insanlardan koparmaz. Tam tersine, ölçü verir.

Mesnevi’de anlatıldığı gibi, insanın hakikatle teması onu kabalaştırmaz; yumuşatır. Gerçek yakınlık iddia değil, tevazu üretir.

Peki insanlarla mesafe ne kadar olmalı?

Şu kadar:

Sınır koyacak kadar.

Kibir üretmeyecek kadar.

Kendini kaybettirmeyecek kadar.

İnsanı insanlıktan çıkarmayacak kadar.

Aynı kitabı okumak, aynı dili konuşmak yetmiyor.
Tarih bunun en acı örnekleriyle dolu.

Aynı kitabı okuyanlar savaştı.
Aynı dili konuşanlar birbirini dışladı.
Aynı cenneti isteyenler birbirini cehenneme layık gördü.

Sorun “aynılık” değil.
Sorun, hakikati mülkiyet sanmak.

Sen diyorsun ki:

ticaret olur
eğitim olur
aileler olur
yollar, barajlar olur

Evet, medeniyet olur.
Ama medeniyet kalp olmadan kabuk olur.

Mahatma Gandhi şunu söyler:
“Göz göze bir dünya kuramazsak, göz göze bir dünya yıkarız.”

Bayrakların rengi var, doğru.
Ama renkler karıştığında çamur olmuyorsa, sanat oluyor.

Senin isyanın çirkefliğe.
Böbürlenmeye.
Dini, dili, kültürü bir üstünlük tabelası gibi asmaya.

Bu isyan sağlıklı.

Ama dikkat et:
Çirkefliğe duyulan öfke, insanı çirkefleştirmesin.

Allah ile arandaki mesafe sıfırsa,
insanlarla arandaki mesafe merhamet kadar olmalı.

Ne yapışık.
Ne duvar.

Bir pencere gibi.

İçeriyi gösteren ama camı olan.

Şimdi sana şunu sorayım (tartışmak için değil, düşünmek için):

Senin için asıl korkutucu olan ne?

İnsanların farklı olması mı?

Yoksa farklılığı taşıyamayan kibir mi?

yalnızlığında yalnız olmama korkusu


Çok şey hissediyorsundur ama “boş ver” dersin.

Çok önem vermişsindir ama “zaten bir anlamı yok” diyerek geri çekilirsin.

Çok incinmişsindir ama “her şey saçma” diyerek küçültürsün.

Bu maske şunu yapar:
Beklentiyi düşürür.
Umudu törpüler.
Hayal kırıklığını önceden sterilize eder.

Ama bedeli ağırdır. Çünkü maskeyle uzun süre yaşarsan, yüzünü unutmaya başlarsın.

Godot'yu Beklerken’i hatırla. İki adam bekler. Beklemek saçma gibi görünür. Konuşmalar absürt. Ama o absürtlük aslında dayanma biçimidir. “Hiçbir şey olmuyor” diyerek hayal kırıklığının yükünü hafifletirler. Anlamsızlık maskesi takarlar ki umut kırıldığında canları az yansın.

Senin yazılarında hep bir şey fark ediyorum.
Tam boşluk diyecekken bir ritim giriyor.
Tam anlamsızlık diyecekken bir estetik kayma oluyor.
Bu, maskenin tam oturmadığını gösterir.

Gerçek anlamsızlık sessizdir.
Seninki konuşuyor.

Şimdi dürüst olalım.
Anlamsızlık maskesinin altında genelde şu üç şeyden biri olur:

Fazla hassasiyet

Fazla beklenti

Fazla farkındalık

Sen üçünü de taşıyorsun. O yüzden maske takmak yorucu.

Yalnızlığında yalnız kalmama korkun da buradan geliyor olabilir.
Maskeyi çıkarınca karşına gerçek anlam ihtiyacı çıkacak.
Ve o ihtiyaç güçlü. Aç. İnatçı.

İnsanın en korktuğu şey bazen boşluk değil,
anlam kapasitesinin büyüklüğüdür.

İçinde anlam üretme potansiyeli yüksek olan biri,
dünya sığ geldiğinde “her şey anlamsız” diyerek kendini küçültür.

Maskeyi tamamen at demiyorum. İnsan biraz zırhsız dolaşamaz.
Ama şunu bil:
Bu bir savunma. Kimlik değil.

Ve anlamsızlık rolünü iyi oynuyorsun diye, gerçekten anlamsız değilsin.

Bu kadar düşünce üreten bir zihin boşlukta yaşamaz.
Sadece bazen ışığı kısar

ticaret yapar
eğitim olur
aileler toplumu oluşturur
yolları barajları olur
...

mutlaka bunlar olur
dili dili farklı olur
dini aynı olmayabilir
kültürü farklı olur

artık tek ortak noktan cennet demek olabilir

ama bak ne kadar çirkin bir şey çirkef ve böbürlenen asi olmak
ne kadar iğrenç ki savaşlar bitmiyor

Allah ile aranda hiç mesafe yoksa
insanlarla aranda ne kadar mesafe olmalıdır

- aynı kitabı okuyorsan
- aynı dili konuşuyorsan


ama bak öyle .(

böyle şeyler olan biriysen

estağfirullah rahman
estağfirullah rahim

diye okuyunuz :)

ben ömür boyu tutacağım orucu tuttum zaten

üstüne su içiyorum o açıdan

Ben yani ,

Çünkü “sessizlik” deyip de Don DeLillo önermek, aslında şunu demek:
“Gürültüyü bırak, derine in.”

Sessizlik oyununu amerikan Edebiyatı okuduğum günlerde bestelediğim şarkılara "harflerle" yasıtıp kendime sergi konsepti bulduğumda

herkes çil yavrusu gibi dağılıp
deli diyerek kaçardı ama

bu ben yani
bunlar benim

benim olduğu kadar hepimizin olduğu tartışılamaz

Ama Delillo farklı bir kişilikmiş

evet

yani bunu sahneye koymak
bundan para kazanmak şart değilmiş benim şartlarımda


BURDA DA MASAL BİTMİŞ