Kültür Sanat Edebiyat Şiir

Dünya kuruldu…
Ve her şeyden, herkesden bir parça gerekiyordu.

Bu büyük düzende ne gereklilik, ne gereksizlik vardı.
Ama ben…
bazı ruhlara hep daha çok hayran kaldım.

Öyleleri vardı ki;
Bir anneydi mesela,
bir evladı değil, birkaç evladı toprağa vermişti.
Bir diğeriyse, savaşta sadece vatanı değil,
kendi iç sesini de korumaya çalışıyordu.
Bir başkası yoksulluğu yaşamamıştı —
yoksulluğun kendisi olmuştu.

Ve ben gördüm ki…
Rab, dağına göre kar yağdırıyordu.
Ve bazılarına daha çok…
çünkü onlar, Yaradan’ın bildiği kadar güçlüydü.

İşte ben, bu sabrın, bu zekânın, bu dayanışın
önünde saygıyla eğiliyorum.
Kutlanması gerekenler işte onlar...
Sessiz ama dimdik duranlar.

Huri Çalışkan

Sesini duymadım bu gece...
Ama adını içimde o kadar çok andım ki,
kalbim dua sandı seni.

Huri Çalışkan

,, Asla olmaz” dediğin satırların içinden
bir “acaba?” doğar bazen.
Bir ihtimal ürperir sayfanın kenarında…
Ve kalbinin tam ortasında,
bir yer — inadına çiçek açar.

Çünkü hayat,
,,olmaz” sandığın yerden
başlamayı sever.
Tıpkı suskun bir baharın
bir sabah kuş sesiyle
yeniden konuşmayı öğrenmesi gibi…Huri Çalışkan

Bilmediğin bir şey var…
Ben seni özlerken, dünya sessizleşir.
Kalbimin adını bir söyleyişi vardır içten içe…
Duymuyorsun belki, ama hissediyorsun. Biliyorum.

Birini sevmek;
onu her an aramadan,
ama her an yanında hissetmektir aslında.

Ve ben...
seni hep oradaymışsın gibi seviyorum.

Çünkü…
hep oradasın.

— Huri Çalışkan

Seninle konuşmadan da anlaştığım yerler var.
Bakışın bir cümle,
dokunuşun bir şiir gibi mesela...

Bazı sevgiler sessiz yaşanır.
Kalbin diliyle, gözlerin sabrıyla.
Ne çok şey söylenmiştir aslında,
hiçbir kelimeye gerek kalmadan.

— Huri Çalışkan

Büyüyüp duran biri gerekir sana,
Çünkü senin ışığın kırıntı arayanları yakar.

Huri Çalışkan

Aynı anda birbirini özleyen iki ruh varsa,
zaman orada durur....

çın çın ötüyor yüreğimin kökünde
şu dünyanın ıssızlığı....

Seninle tanışmadan önce de sevmiştim seni.
Başka bir zamanın gülüşüydün sen,
ama hep aynı kalbin çağrısı…
Bir zamanın çayır suyuydun belki,
toprağın ezberinde kalmış bir ayak izi.

Aşk;
Zamandan bağımsız bir buluşmadır.

— aşk’ın aşk hâline meftun bir kadın, Huri Çalışkan

"Bizim Meşalemiz Hep Yanar..."

Florence Nightingale’in elinde yanan o meşale, yüzyıllar önce yalnızca bir ışık değil, bir yeminle doğdu. O günden bugüne sağlıkçılığın en vazgeçilmez omurgası olduk.
Savaşta, afette, hastalıkta, yalnızlıkta...
Dünyanın neresinde ne olursa olsun oradayız. Çünkü biz, yüreğiyle şifa taşıyan bir mesleğin neferleriyiz.
Her adımda bilgi, vicdan ve insanlık taşıyan biz hemşireler, sadece sağlık sisteminin değil, insanlığın da sessiz kahramanlarıyız.

12 Mayıs Hemşireler Günü kutlu olsun....