Kültür Sanat Edebiyat Şiir

Kan damlar yüreğimden
Sevgiden, barıştan yana
Öldürmedeler insanları
Din adına, Allah adına.
Yüreğim kan ağlıyor
Otuzyedi yürek dururken
Dumanlar içinde,
Alevler altında...

Biraz şiir, biraz şarkı...
Biraz hüzün, biraz hasret...
Biraz ben, biraz sen...






EZ U TU
(BEN VE SEN)

Bir fırtınaydı gidişin
Tüm yaraların sancısını,
Bir dille anlatmaya çalışmak gibiydi
(Bir dile yüklemek gibiydi)
Ya da tüm kitaplarda bahsedilen kutsal bir aşkı,
Yumuşak huylu ve çilekeş bir yürekten koparmak gibiydi.
Memleketimin tüm mezarlıklarında
Yasını aramak gibiydi,
Tüm süt çocuklarının ağızlarını
Annelerinin memelerinden ayırmak gibiydi.

Vakit sonbahardır
Ağaçların tüm yaprakları döküldü
Göçebe kuşlar yetim yuvalarından uçtular
Kara bulutlar, mavi gökyüzü
Bize ağladılar

Sen orada kaldın
Ben ise burada.
Sen kimi beklersin.
Ben ve sen yar
Birbirimizden uzak düştük
Sen neyi beklersin

Bir ülkenin kurulmasıydı
Bir şehrin, sınırlarına mültecisi olması gibiydi.
Ya da nasıl desem
Uzak bir ufukta,
Bakışlarına, bitişik kalmak gibiydi.
İki elin bir boğazı sıkması,
Ve sesinin çıkmaması gibiydi.
Birden bire yüzlerce yılın
Ömründen akıp gittiğini anlamak gibiydi..

Güzel gülüşün
Karanlık gecemin mumu işığıydı
Yaşam bizim için
Keyif, eğlence ve sevdalıktı
Söyle yarim neden
Şafak neden bize karanlıktı?

Sen orada kaldın
Ben ise burada.
Sen kimi beklersin.
Ben ve sen yar
Birbirimizden uzak düştük
Sen neyi beklersin

Her günümüzü bayram yapanlar , gelişiyle, gülüşümüze GÜL takanlardır...

Sızıyor sessizce kendi derinine
Çıkışını bulamayan sular.
İnsan aynı türküyü, aynı içtenlikle
Söyleyemiyor ki uzun zaman
Böyle karşılıksız, yankısız
Değişiyor usul usul eski duygular.

Biliyor musun, kalbim artık,
Bir kuş gibi çırpınarak pencere önlerinde,
Titrek kanatlarıyla umudun,
Düşmüyor bekleyişin hayal camlarına,
Gelmene yakın saatlerde.

Hayat dolduruyor her boşluğu kendince
Bir başka başlangıçla
Tutuşmak üzere yeniden
Pembe üflemeleriyle bir ince soluğun.

Soğuyor acılar bile..

Şükrü Erbaş

Beni güzel hatırla...
Çünkü sevdim seni ben
Her şeyini…
Sana sırdaş oldum
Dost oldum koynumda ağladın
Yüzüne vurmadım hiçbir eksikliğini
Beni üzdün, kınamadım
Alışıktım vefasızlığa
El oldun aldırmadım…

O. Savcı

Kovulmuş bir şiirim, hiçbir kitaba sığamadım
Satır aralarındayım, bir görsen beni.
Ruhumu hiçbir kalıba sığdıramadım
İçindeki şiirde mısra mısra gör, sen beni...

Türkü olup da notalara varamayan
Sen nasılsın?

SEVDAsını yitirmiş KARAyım...

Sen kimsin?

Gülüşüne yağmur damlası çarpsa,
Şiir olur.
Bunu bir ben bilirim,
Bir de gökyüzü...

Cemal SÜREYA

Biliyorum,
Ne sen dönersin artık
Ne de ben, kapıyı açabilirim sana...

Çok durdum güneşe karşı bir başıma
Savrulurdum rüzgarlarında sensizlik denizinin
Sen yokken,
Az dolaşmadım gönlümün kuytularında
Üşüyen karanfilim şimdi buruşuk parmaklarda
Bir kırağı ayazıydım gecenin kollarında
Zifirlerinde sadece ben üşürdüm.
Hiç aldırmadım esen rüzgara
Hiç dinlenmiş bir yürekle çıkmadım ortaya
Yinede hiç yıkılmadım giden trenlerin ardından
Ama bütün yangınlar beni yaktı önce
Hep ortasında kaldım vurgunların
Vurgun nedir ki? deme
Bir babanın serzenişi nasılsa öyle
Bayrakları indirilmiş,
Bozguna uğramış bir hisardım sen yokken
Hep sustum....

C. KÜLEBİ