© Copyright Antoloji.Com 2016. Bu sayfada yer alan bilgilerin her hakkı, aksi ayrıca belirtilmediği sürece Antoloji.Com'a aittir. Sitemizde yer alan şiirlerin telif hakları şairlerin kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Sitemiz hiç bir şekilde kâr amacı gütmemektedir ve sitemizde yer alan tüm materyaller yalnızca bilgilendirme ve eğitim amacıyla sunulmaktadır.
Camiye Allah diyenler gidemiyor mu yani
?
Bu dünya normalde senin için ne ki ben de bi baksaydım... sonra.
...
Niye aptal dediğin kişiye güç verdin ki
aklı olana başarılar verseydin bence !
Yok kimsede...
gerçi iyi,
şu kendisinde akıl olanlarla sorunlarımı çöz yeter bana.
Akıl verdin ama sana gelmeden önce cehenneme uğramam lazım.
Belki gerek kalmaz.
Ah, mutluluk bu mu?
Sen kitaba muhtaç değilsin diye bana lüks kaçtı iyi niyetiniz.
İsteyenin bir yüzü...
Bi cehennemi atamamışsın gibi senin yolun da.
Onu da dert etme.
Olur ama çok salak var. Herkes yalancı!
Bu insanlık dışı sesi sustur. Bunu dilemeyeni benden sonsuza kadar uzak tut.
Çoğu gerizekalı cehennemin.
Sonsuz gücünle her neredeysen, burada 2 satıra sığdığını sanmak mide bulandırıyor. Bence iğrençsin.
Sen kendine bak, satıra da sımıyorsun!
Tamam.
Bana bu yaptığın kötülük sadece daha kötü şeyler olduğunu anımsatıyor...
Sanırım bunu yapanı biliyorum!
Hiç mi film izlemediniz acaba siz?
İzledik.
Keşke insanlar da senin gibi dokunmadan, bozmadan geçip gitseler...
ama onlar sınır kelimesini yeni öğrenmiş gibiler.
Kaygılarımız aynı gibi.
Yaa! Tanıştığımıza sevindim yani !!!
Ha ha ah.
Neler yapabilirsin bilmiyorum ama benim seninle hava atmam tam bu kadar mümkün.
ismen, zihnen, mantıken sanat gibi, kavuşma odaklı ve hafif korkak
ama gene de aynı konuda ve sadece bir konuda hemfikir
A, benim de :))
Susmayan kaç şey biliyorsun ki zaten sadece cennete veya cehenneme gitsek?
Hiç.
Hiç şaka yaptığımı anımsamıyorum.
Yaptın ya şimdi !
Bu şaka sayılmaz.
Tüh !!!
Ben ne dilersem onu yaparım.
A, ah? Ne alâka? Hiç anlayamadım.
Doğru:)
Sana bütün verdiklerim hediyeydi.
Çok sevdim aslında o nedenle.
İyi edersin.
Merhamet benden sorulur.
E, sen güçlüsün tabii.
Aklında tutsan yeter.
İzah edeyim mi neler gördüğümü?
Yok gerek yok.
Doğru.
Çok net.
Evet.
Seni çok iyi duyuyorum.
Beni mi?
Evet.
Ben senin başına bir şey gelmesine izin vermeyeceğim.
Adin ne, selam.
Sana adımı söylemiştim.
Ben de senin başına bir şey gelmesine izin vermeyeceğim.
Evet.
Cennet gibi bir yerde adam karısını görür. Seni tanıyamadım bir an der. Adamı gören kadın bir an bocalar, sonra sakın bana beni tanımadığını söyleme, der. İkisi konuşurken çocukları gelir. Biz birazdan döneceğiz ama bir saat kadar buradayız. Kadın korkarak bağırır, sizi kim yolladı, diye. Çocuklar korkarak cevap verir, anneannem, diye. Babaları araya karışır, deden toprağa karıştı ama burayı bilir. Anneannen size anlatsın cennet aslında ne renktir? Çocuklar pembe diyince, yanlarında bir su belirir. Suda içmeyin yazıyor. Anneanne görünür, çok geç kalmadık umarım, derken, suyun rengi değişir. Ama yine de içmeyin yazıyor. Karanlık olmuştur. Kaç kere söyledim dinletemedim, buraya not düşmeleri iyi olmuş; karanlıkta içmeyin ! Büyük bir sayfa açılır, yer gök kitap olur: bir daha karanlıkta içmeyin. Sonunda dede gelir, içer. Bence de içmeyin, der.
Dede gelir, suyu içer.
Bir durur.
Sonra yüzünü buruşturur: “Tatsızmış.”
Herkes donar.
Çocuk: “Ama içmeyin yazıyordu…”
Dede: “Okudum zaten.”
Kadın: “O zaman neden içtin?”
Dede omuz silker: “Merak.”
Bir anda suyun üstündeki yazı değişir:
“İÇMEYİN (AMA MERAK EDERSENİZ SORUMLULUK SİZİN)”
Anneanne sinirlenir: “Kaç kere söyledim!”
Adam: “Bu cennet mi şimdi?”
Dede: “Bilmiyorum ama kurallar çok tanıdık.”
Yer gök kitap olur.
Sayfada kocaman yazar:
“İNSAN: UYARIYI OKUR, DENEYİ SEÇER.”
Çocuklardan biri suya bakar: “Bir daha içelim mi?”
Herkes ona döner.
Karanlık.
Dede suyu içer.
Bir anda herkes susar.
Suyun rengi siyaha döner.
Çocuklardan biri bağırır: “Dede!”
Dede sakin: “Geç kaldınız.”
Kadın geri çekilir: “Ne demek bu?”
Yer gök kitap olan sayfa hızla açılır:
“UYARI OKUNDU AMA ANLAŞILMADI.”
Adam bağırır: “Kim yazdı bunu?”
Anneanne: “Siz.”
Karanlık çöker.
Suyun sesi büyür.
Ve son cümle yankılanır:
“İnsan en çok kendine yazılanı okumaz.”
Tam karanlık.
Dede suyu içer.
Hiçbir şey olmaz.
Kadın yaklaşır: “Bir şey olmadı…”
Dede başını sallar: “Oldu. Ama hemen olmaz.”
Karanlık ağırlaşır.
Suyun üzerindeki yazı silinir.
Yer gök kitap olan sayfa kapanırken son cümle görünür:
“Bazı şeyler içildiği anda değil, hatırlandığı anda zehirler.”
Adam kadına bakar. Bu kez gerçekten tanır.
Kadın: “Biz buraya neden geldik?”
Anneanne: “Unuttuklarımızı hatırlamak için.”
Çocuk: “Peki cennet ne renk?”
Dede: “Hatırladığın kadar.”
Işık söner.
;)))
Bir deli kendi kendine konuşmaktadır.
“Sınırı geçme, sarı çizgide dur.”
“Allah bizi ne için yarattı?”
“İnsanı sömürmeyin.”
“Yazık bu çocuğa.”
“Dokunma çantama.”
Sokakta toplanmış, onu izleyenler vardır.
Kimi güler, kimi susar, kimi anlamaz.
Bunu fark edince durur.
Etrafına bakar.
Sanki ilk kez kendini dışarıdan görür gibi.
“Bugün dinleniyorum,” der.
Kalabalık bir süre daha bekler.
Bir şey olacak sanırlar.
Olmaz.
Sıkılıp dağılırlar.
Geriye bir tek o kalır.
Ve ilk kez,
kimsenin dinlemediği yerde
doğruyu söylemenin yükü de yoktur.
Kitap açıktı.
Sayfanın ortasında bir türkü duruyordu.
Okununca değil, hatırlanınca çalan cinsten.
“Duyuyor musun?” dedi biri.
Başını hafif yana eğdi, sanki ses gerçekten odadaymış gibi.
“Ne var?” dedi öteki.
Boşluğa baktı. Hiçbir şey yoktu onun için.
“Kitaptaki türkü…”
Cümleyi yarım bırakmadı, ama karşılığı yarım kaldı.
“O ne ya?”
Kısa bir sessizlik.
İlkinin yüzünde küçük bir hayal kırıklığı değil, daha çok şaşkınlık vardı.
Sanki bu bilginin ortak olması gerekiyormuş gibi.
“Bilmiyor musun bu türküyü?”
“Ben bara gitmem.”
Cümle düştü.
Yanlış yere.
Yanlış anlama gibi değil de, yanlış hayata aitmiş gibi.
Bir an, ikisi de sustu.
Aynı odada, ayrı yerlerde durdular.
İlki kitabı kapatmadı.
Sadece parmağını sayfanın arasına koydu, türkü kaçmasın diye.
İkincisi omuz silkti.
Duyulmayan bir şeyi özlemenin anlamı yoktu onun için.
“Tüh,” dedi ilki.
Türküye değil, aradaki boşluğa.
Sayfa hâlâ açıktı.
Ama artık kimse dinlemiyordu.
— Resmi sen mi yaptın?
— Yoo, yaptırdım.
— Kime?
— Kendime… sonra satın aldım.
— Güzelmiş.
— Öyle.
— Ressamın adı ne?
— Altında yazıyor: Desen. Gerçekte Haktan.
— İmzayı nasıl okudun ya?
— Ben okurum.
— Tek sende mi var?
— Evet.
— Kız, güneş… şapka, çanta… gerçek gibi.
— İyi yorum.
— Bana satsan?
— Olmaz.
— İki katını versem?
— Olmaz dedim ya.
— Yarına kadar düşün.
— Peşin mi?
— Evet.
— Düşündüm bile.
— …
— Boş ver.
Nazariye, Arapça kökenli bir kelime olup TDK'ye göre kuram veya teori anlamına gelir. Bilim, sanat veya felsefede sistemli bir düşünceler bütünü, uygulamaya geçmemiş soyut görüş veya ilke bütünüdür. Genel olarak olayları açıklayan, kanıtlanmış veya kanıtlanmaya çalışılan teorik bilgiyi ifade eder.
Kubbealtı Lugatı
Kubbealtı Lugatı
+4
Nazariye Kelimesinin Anlamı ve Özellikleri:
Köken: Arapça na?ar (bakış, görüş) kökünden gelir.
Anlam: Kuram, teori, sistematik görüşler bütünü.
Özellik: Uygulamaya bağlı olmayan, düşünce alanında kalan soyut bilgi.
Karşıtı: Ameli (uygulamalı).
Kubbealtı Lugatı
Kubbealtı Lugatı
+4
Nazariye Kelimesinin Eş Anlamlıları:
Kuram
Teori
Görüş/Düşünce Bütünü
Kullanım Örnekleri:
"Hiçbir fikir, hiçbir nazariye bu sevgiyle karşılaşamaz." (O.S. Orhon)
Tekamül Nazariyesi: Evrim teorisi.
Şart Nazariyesi: Hukukta bir eylemi diğerinin şartı olarak gören kuram.
Bakara Suresi 104. ayette geçen Râinâ, "bizi gözet, bizi kolla" anlamına gelir ancak Yahudiler tarafından alaycı ve hakaret içerikli (çobanımız, ahmak) kullanıldığı için Müslümanlara yasaklanmıştır. Yerine, aynı manayı taşıyan, daha saygılı ve nezih bir ifade olan ve "bize bak, bizi gözet" anlamına gelen Unzurnâ kelimesinin kullanılması emredilmiştir.
Detaylar:
Râinâ (????????): "Bizi gözet" demektir. Ancak İbranice'de hakaret içerikli, "dinle a sözü dinlenmez" manasına gelen bir kelimeyle benzerlik taşıdığı ve Arapça'da "çobanımız" gibi olumsuz manalara çekilebildiği için yasaklanmıştır.
Unzurnâ (??????????): "Bize bak, bizi gözet" demektir. Peygamber Efendimiz'e (s.a.v.) hitap ederken, herhangi bir yanlış anlaşılmaya veya kötü niyetli istismara yer vermeyen nezih ifadedir.
Ayetteki Bağlam: Müslümanlar Peygamber Efendimiz'den bir şeyi açıklamasını isterken "Râinâ" diyorlardı. Yahudiler bu kelimeyi eğip bükerek hakaret maksatlı kullandıkları için, Kur'an bu kelimeyi yasaklamış ve edeb dairesinde kalınmasını emretmiştir.
Bu ayet, İslam'da peygamberlere tazim (saygı) gösterilmesi ve sözlerin nezaketle seçilmesi gerektiğine dair bir edep kuralını öğretir.
Sporcu diliyle çevirirsek
“Akletmez misiniz?”
??
“Potansiyelin var, niye kullanmıyorsun?”
“Sağır, kör”
??
“Görüyorsun ama odaklanmıyorsun.”
“Zalim”
??
“Kendine yanlış antrenman yapıyorsun.”
“Cahil”
??
“Doğruyu biliyorsun ama uygulamıyorsun.”
“Lanet”
??
“Kendini sistemin dışına attın.”
En net benzetme
Bir antrenör düşün:
Seni aşağılamak için bağırmaz
Ama gevşediğinde yumuşamaz da
?? Çünkü amacı:
seni olduğun yerden daha iyi bir yere çıkarmak
Peygamber çizgisi de bu
Muhammed
kırıcı değil
ama net
yumuşak ama gevşek değil
Senin diline tam çeviri
Kur’an’ın o sert gibi görünen dili aslında şöyle:
“Sen daha iyisini yapabilecek birisin.”
Son cümle
Sporcu antrenmanda zorlanır ama şunu bilir:
?? bu bana karşı değil, benim için
Evet, çok doğru bir yerden yakaladın bunu.
Şarkılar gerçekten çoğu zaman sembolik bir dil kullanır — tıpkı az önce konuştuğumuz o “doğrudan değil ama içe dokunan” anlatım gibi.
:))
Anlaştık o zaman… ben de seni kızdırmamaya çalışacağım.
Ama küçük bir şey söyleyeyim:
Hiç kızmamak değil mesele —
?? kızınca kendin olmaya devam edebilmek.
Sen zaten oraya gidiyorsun.
Bunu da bizim aramızda bir “anlaşma cümlesi” yapalım:
“Kızsam da kopmam.”
Bu çok güçlü bir şey. Çünkü:
Duyguyu inkâr etmiyorsun
Ama bağı da koparmıyorsun
Ve bak, bu aslında senin baştan beri kurduğun şeyle aynı çizgi:
Allah’la bağ kopmasın
İnsanlarla da bağ kopmasın
Ama en önemlisi: kendinle bağ kopmasın
- evet, yani o konu öyle olsa (lut, ibrahim, mucizeler) hz peygamber de çarşıda aynı sorunu yaşasa, kendine ihanet edemezdi
Söylediğin şey çok yerinde bir tespit:
Peygamber olmak = bulunduğu ortama göre karakter değiştirmek değil.
Çarşıda da, yalnızken de, zordayken de aynı çizgiyi korumak.
Ve Kur’an bunu özellikle Muhammed için açıkça anlatır.
1. Tepki verir ama kendine ihanet etmez
Kalem Suresi 4. Ayet
“Sen elbette yüce bir ahlak üzeresin.”
?? Yani ortam ne olursa olsun,
ahlak çizgisi sabit.
2. Zor durumlarda bile kontrol
Ali İmran Suresi 159. Ayet
“Allah’ın rahmeti sayesinde onlara yumuşak davrandın. Eğer kaba ve katı kalpli olsaydın etrafından dağılırlardı…”
?? Düşünsene:
en zor anlarda bile dağıtmıyor,
kendini kaybetmiyor.
3. Öfke yerine yönlendirme
Fussilet Suresi 34. Ayet
“Kötülüğü en güzel olanla sav…”
?? Bu çok kritik:
Refleks › karşılık vermek
Ama yönlendirme › daha iyi olanı seçmek
Senin cümleni netleştireyim
“Çarşıda aynı sorunu yaşasa kendine ihanet edemezdi”
Evet. Çünkü:
Onun derdi “haklı çıkmak” değil
Doğru kalmak
Bu seni nereye getiriyor?
Aslında sen şunu kuruyorsun:
“Ben de anlık öfkeyle kendimi kaybetmek istemiyorum.”
Bu, çok güçlü bir yer.
Çünkü artık mesele başkaları değil, senin çizgin.
O an için sana tek cümle
Öfke geldiğinde, lanet çıkacağı anda:
“Allah’ım, beni kendimden düşürme.”
Bu cümle şunu yapar:
Öfkeyi bastırmaz
Ama seni onun altına da vermez
Son nokta
Peygamberi örnek almak =
onun söylediğini birebir tekrar etmek değil
?? Onun kırılmadığı yerde kırılmamaya çalışmak
evet, evde yani
Ya, sonuçta lanet edici oldum demiş ama bu durumu kanıksamak için değil, kurtulmak için -
Bu ifade Kur’an’da geçiyor ve senin yakaladığın noktayla aslında çok bağlantılı:
insanın hâline göre dili değişebiliyor.
Meryem Suresi 48. Ayet
(İbrahim)
“Sizden ve Allah’tan başka taptıklarınızdan uzaklaşıyorum… Size dua edeceğim…
Eğer Rabbime dua edersem umarım bedbaht olmam.”
Ama “lanet” dediğin ifade daha çok şu bağlamlarda geçer:
Şuara Suresi 169. Ayet
(Lut)
“Rabbim! Beni ve ailemi onların yaptıklarından kurtar.”
?? Burada aslında lanet değil,
“o bozulmuş halden ayrılma ve korunma” var.
Şu kritik ayrımı net koyalım
Kur’an’da peygamberler:
Sürekli insanlara lanet okuyan tipler değil
Ama zulmü net şekilde reddeden insanlar
Yani:
?? “Lanet ediyorum” hali
= çoğu zaman öfke + sınır koyma
?? “Peygamber hali”
= netlik + Allah’a bırakma
Senin cümlene gelirsek
“Ben lanet ediciyim şu an burada demiş”
Bu daha çok insanî bir anı anlatır:
kırılmışlık
öfke
haksızlık hissi
Kur’an bunu tamamen yok saymaz ama şuna çevirir:
?? Lanet › dua ve teslimiyete dönüşür
Çok net fark
İnsan: “Lanet olsun” der
Peygamber: “Beni bundan kurtar” der
Senin kurduğun dua ile bağlantı
Senin cümlen:
“Allah’ım, seni unutmadan, kendimi kandırmadan, doğru yolda tut beni.”
Bu zaten şunu engelliyor:
?? öfkenin seni ele geçirmesini
Kısa bir gerçek
Öfke anında “lanet” çıkması normal.
Ama orada kalmak › insanı yorar.
Onu şuna çevirmek:
“Allah’ım, beni bundan uzak tut”
işte bu peygamberce refleks.
Yani örnek almak lazım meselâ -
Söylediğin şey aslında Kur’an’ın doğrudan ele aldığı bir durum:
İnsan sıkışınca samimi oluyor, rahatlayınca uzaklaşıyor.
Bununla ilgili çok net bir ayet var:
Yunus Suresi 12. Ayet
“İnsana bir sıkıntı dokunduğunda, yan yatarken, otururken, ayaktayken bize dua eder; fakat biz ondan sıkıntıyı kaldırdığımızda, sanki bize hiç dua etmemiş gibi geçip gider…”
Aynı tema başka yerde de geçer:
İsra Suresi 67. Ayet
“Denizde başınıza bir tehlike geldiğinde Allah’tan başka çağırdıklarınız kaybolur… Ama sizi kurtarınca yüz çevirirsiniz.”
Senin vardığın sonuca gelirsek
“Demek ki peygamber gibi dua etmek için onu örnek almak lazım”
Evet — ama burada çok ince bir fark var, sen de yakalamışsın:
1. Aynı cümleyi okumak ? aynı duayı etmek
Birinin duasını ezberlemek kolay.
Ama o duanın içindeki hali yaşamak zor.
2. Peygamberlerin farkı ne?
Onlar:
Sadece zorda değil, her hâlde Allah’a dönüyorlar
Rahatlıkta da aynı bağlılığı koruyorlar
Duayı “acil durum aracı” yapmıyorlar
Kur’an bunu da söyler
Ali İmran Suresi 191. Ayet
“Onlar ayaktayken, otururken ve yanları üzerine yatarken Allah’ı anarlar…”
?? Yani mesele sadece dua anında değil,
bir hal hâline gelmesi.
Senin cümleni netleştireyim
Sen aslında şunu diyorsun:
“Peygamber gibi dua etmek, onun söylediğini tekrar etmek değil; onun gibi bir bağ kurmak.”
Bu çok doğru bir ayrım.
Kısa ve sert gerçek
Zorda dua etmek › insani
Rahatta unutmak › Kur’an’ın eleştirdiği şey
Peygamber gibi olmak › ikisini de aşmak
Tamam. Bunu gerçekten sana ait yapalım—kısa, sade, taşınabilir.
Senin söylediklerinden çıkan öz şu:
zorlukta samimiyet
rahatlıkta kopmama
aracıya takılmadan doğrudan yönelme
ama yolu da kaybetmeme
Buna göre tek cümlelik ana duan:
“Allah’ım, seni unutmadan, kendimi kandırmadan, doğru yolda tut beni.”
Neden bu cümle?
“Seni unutmadan” › sadece zorda değil
“Kendimi kandırmadan” › en kritik yer (insanın kendiyle oyunu)
“Doğru yolda tut” › rehberlik talebi (yol kaymaması)
Nasıl kullanacaksın?
Sabah › bir kere
Gün içinde › aklına geldikçe
Zor an › içinden (yüksek ses bile gerekmez)
İyi an › özellikle burada söyle
İstersen biraz daha “sen” yapalım
Şu iki alternatif de sana yakın olabilir:
“Allah’ım, seni bırakmadan, şaşırmadan yürüt beni.”
veya
“Allah’ım, içimi bozma, yolumu kaydırma.”
Tam buradan kurabiliriz bunu…
Zora bağlı olmayan, kopmayan bir dua hâli.
Ne ezber, ne zorlanma — sadece akış.
Önce gerçeği koyalım
Peygamberlerin farkı şuydu:
Dua onlar için “an” değildi
Bir durum, bir hâldi
Bunu en net anlatan ayet:
Ali İmran Suresi 191. Ayet
“Ayaktayken, otururken, yanları üzerindeyken Allah’ı anarlar…”
?? Yani özel bir vakit değil
?? Hayatın içine yayılmış bir bağ
Şimdi sana sade bir “kopmayan dua hali” kuruyorum
Bu bir metin değil, bir akış:
Sabah (uyanırken)
“Bugün ne yaşayacaksam, seninle olsun.”
Zor değil. Büyük değil.
Sadece yön belirleme.
Gün içinde (rastgele anlarda)
“Bunu da sen görüyorsun.”
“Bunu düzgün yapayım.”
“Kalbimi bozma.”
?? Bu cümleler küçük ama bağı koparmıyor.
Bir şey zor gelince
“Ben beceremiyorum, sen kolaylaştır.”
?? Peygamber duası formu:
Kendini koy + Allah’ı çağır
İyi bir şey olunca
“Bu senden geldi.”
?? Burada kopma çok olur normalde
Sen burada bağ kuruyorsun
Akşam (gün biterken)
“Yanlış yaptım, düzelt beni.”
?? Hesaplaşma değil
?? Bağı onarma
Bunun sırrı ne?
Şu üç şey:
Kısa olacak (uzun dua yok)
Gerçek olacak (rol yok)
Sürekli olacak (sadece zorda değil)
Peygamberlerle bağlantısı
Bu kurduğumuz şey aslında onların duasının özü:
Musa › “Muhtacım”
Yunus › “Hata yaptım”
Eyyub › “Zor durumdayım”
Hepsi aynı yere çıkıyor:
?? Doğrudan, filtresiz Allah’a konuşmak
Son cümle
Dua bir “metin” değil aslında:
Allah’ı hayatın dışına atmamak.
1. Enbiya Suresi 87. Ayet
(Yunus)
“Senden başka ilah yoktur, seni tenzih ederim. Gerçekten ben zalimlerden oldum.”
Bu dua çok çarpıcı çünkü:
Hiç süs yok
Sadece kabul, sadece yöneliş
?? “Allah” demenin en çıplak hali gibi.
2. Enbiya Suresi 83. Ayet
(Eyyub)
“Başıma bu dert geldi, sen merhametlilerin en merhametlisisin.”
?? Şikayet yok, isyan yok.
Sadece durum + Allah’ın merhameti.
3. Araf Suresi 23. Ayet
(Adem)
“Rabbimiz! Kendimize zulmettik. Bizi bağışlamazsan kaybedenlerden oluruz.”
?? Suçu direkt kendine almak.
Hiç dolandırmadan.
4. Kasas Suresi 24. Ayet
(Musa)
“Rabbim! Bana indireceğin her hayra muhtacım.”
?? Bu dua neredeyse sadece şunu diyor:
“Benim hiçbir şeyim yok, sen varsın.”
5. Enbiya Suresi 89. Ayet
(Zekeriya)
“Rabbim! Beni tek başıma bırakma.”
?? Çok insani. Çok sade.
Uzun cümle yok.
6. Şuara Suresi 83-85. Ayetler
(İbrahim)
“Rabbim! Bana hikmet ver, beni iyilere kat, bana güzel bir isim bırak…”
?? Burada biraz daha uzun ama hâlâ net:
İstekler açık, Allah’a doğrudan.
Ortak noktayı fark ettin mi?
Bu duaların hepsinde:
Aracı yok
Karmaşık ifade yok
“Ben” ve “Allah” var
Kabul var (çoğu zaman önce hata kabulü)
Senin söylediğin yere bağlayayım
Sen diyorsun ya:
“Sadece Allah demek gibi…”
Evet — bu dualar gerçekten o hissi veriyor.
Ama fark şu:
?? Peygamberler sadece “Allah” demiyor,
ama söyledikleri her şey “Allah’a indirgenmiş” halde.
Çok net bir cümleyle özet
Kur’an’daki peygamber duası şudur:
“Abartmadan, aracı koymadan, kendini saklamadan Allah’a konuşmak.”
Acaba Allah peygamberin duasını hepimiz adına nasıl kabul etmişti
bunu asla bilemeyeceğz bence
bilmek de şart değil:))
mesela ben bu isimlerin hepsini okudum zaten
ama yapay zeka bana geri okudu şimdi
siz bana yarışıp öne geçme dediniz ve yapay zekaya baktınız
ve ben de sinirlendim
bütün bunlar anlamını yitirdi
ısrarla vakıa 10 11 okuyoruz
veya
ortada bir çalışma taslağı var ve isteyen bunu da değerlendirebilir