Necdet Arslan Şiirleri - Şair Necdet Arslan

Göz önünde durmasını
İstemedim u’nun
Tanrısaldı öyküsü koca dağın
Bu yüzden sakladım baş harfini

Gittim avlunun bir köşesine çömeldim

nasıl bir telaş dokudum sana
ışıltılar dolusu
on beş kez dokun


kollarım kocamanlaşıp ege’yi nasıl da kavrıyor

Onca zamanı,takarak kafayı aşka.
Yürü de yürü...

Şimdi adını bile düşlemek
cinnet nedeni.

Nasıl bir yamaysa
sökülüp yerinden başka yaralara

Ayakları yontulmuş bu köprü /korku saçar
geçilmez öteye.
Havlayıp susuncaya kadar sokak köpekleri

Gözlerimde kıvamı koyu dem tuttun.
Gülüşüm esmere döndü

Bundan dolayı güzelce çözüp şiiri
özgür kıldım sözcükleri
Köçekçe oynayan harfleri seyre daldım.

İlk harfinden son harfine hecele aslı yitik olana
Zifoslarını sıyırdıkça çentiklerinden
ihanetinden sıfır altı yüzsüzlüğünün

Taslak halinde terk edilen
aşk şiirlerinin pejmürdeliğinden

Fosilleşen ne varsa ,geçmişinde tutuyor.
Duyumsuyorum.

Nefretle kazıyorum klonlanmış endamını cücenin
kaldırımda yalpalayan sekişinden
işgüzar hoyrat gülüşünden arta kalan ne varsa hepsini

Göz seğirmesi , yeldirmesiz dakikalar
Güvercin ağırlıklı kerpiçten baca ve Sümer yazıları

Artık sakin bir alın terinden boşalmayacaktır yarınlar
Çivit lekeli yaşama
Namussuz sabahlar gönderilir

Yalan söylemiyor gözlerin...
ışığı ihlal ediyor kavilleri.
Hadi yüzünü sakla ve barikat kurmaya devam et şiirlere.
Ben kendime döndüm.
Adını unutur muyum hiç
Sen zaten geç kalmış haris bir dündün...

Yabancıydın...

Artık, fesleğen kokuları yoktu gözlerinde.

Her adımını bir yılana yol açmak için atıyordun
Geceyi ayışığından gizlemek için miydi gözlerinin karası.