Necdet Arslan Şiirleri - Şair Necdet Arslan

Sen korkulardan ırak yaşa diye
Cehennemin dibine saldım bu mor yarasayı
Böyle de tekin olur yaşamak…
Uzlaştık nasıl olsa
Bir iki kadeh yersizlik yudumluyorum
Alıp başını giden sevgisizlik yol arkadaşım

------------------- uzaklar da bitti

.
yitip gider umut

Seninle biz
Kaf dağının iki ayrı eteğinden
Uzatarak kollarımızı binlerce kez kucaklarız
birbirimizi

Oysa oranın bir yanında koca şehir

sen
sabahta
o mor çiçekli sarmaşıklar arasında
bulutlardan sıyrıldığı anda güneşin
arılar oynaşırken üstümüzde
ne güzelsin

sahil yolu o katı keskinlik
kordonuna kızıl parmak izleri sırınmıştır
taba karışımı terli çiçek tozlarının
diz çöktüğü berraklığa

Zaman daraldı sevgili
Dalgaları kulaçlayarak
Gurubu kirleterek

//*eksik yara…

acımaya gerek yok kuruyacaksa haz
su bazen uzundur sevilmiş olmak börtü böcek
yitip gitmeni istemem gök eskir taşınır gece

hoyrat bir avuntusuzluktur
denize çakılan son yıldız gibi
son ayrılığımız
anafora benzer,döner durur zaman
ki
hiç kımıldamaz ışığı gözlerinin

bir gözlerin taramıyor ellerimi,
sokağına üç adım kalmışım.
kaybolsam ,unutup gider koca şehir
üzerime devrilse bahçe kapıları inlerim
ses edemem

eğer oralarda gün batımıysa
dönüşte son kez bakarken maviliklere anımsa beni
bir martının uslanmaz telaşında
bir tomurcuğun susuzluğunda
eşlik edenin olmayınca mırıldandığın o şarkıya,
anımsa beni