Necdet Arslan Şiirleri - Şair Necdet Arslan

ey büyük deniz
endamını gönüldeş kıldığım
bitmeyen rüya
sonsuzluk

bir güz suskusu
düşüyor gözlerinden palete
yoruluyorum yüreğime düşen masalları yontmaktan
Durmaksızın maviye yeşil kala öldürüyorsun beni
içimde bir tedirginlik var bu sıralar
tıpkı rıhtım direği

İlk sözün taptaze duruyor, son sözünü
unuttum/o bahçeler yabancı dilin bozgun alanı
yeniden koyulmak mı aşka
İki kaşının arasından nereye uzanılırsa
Karışık bir acı. dağılıp saçılmış bir düş demeti

kuşlardandık eskimiş bir deniz kıyısında
gecenin ilk adımlarında açık pencere
fısıldadıklarını karıştırıyor yel


ayın kaybolduğu yerdeki yolun ağzı

............Dolunay sularıydı

Duyumsadım aynı gülüşün
tuvaldeki adımlarını
o ulu cazibenin endamını
Saklambaç oyunlarındaki yıldızların

ört karşı kıyıları,ateşlere
karanlık serpilir,dolunay yalnızlık içer


hiç yoktan bir yıldız gül kokar
ıpılık sevişmelere açılır koynumuz

Dalın aralığından
gölgemle oynaşan bulut
Canımı sıkma öyle

belki uzak duruş, belki bilinçli bir bekleyiş
beyazına özlem duyduğum kavuşmalara


yeşilin türlü tonları ve illa da gök mavisi
birlikte karışarak

kaybediyor yeniden buluyorsun en değerlilerini
hep böyle geçiyor ömrün

son vermek gerekiyor bu alışkanlığa
eylül gelecek yarın , başkaları gibi sombahçeleden geç...
hadi kalk artık

Çoğaldıkça günahlar
geceleyin odalarda
Hoş tutulmalı zaman
Serince rüzgarları
Oyalar tül perdeler
uyur