Necdet Arslan Şiirleri - Şair Necdet Arslan

Akşam karanlığı
Hafif bir duman gibi yayılıyor
kıyılar boyu
tam bir sessizlik....

Dudaklarımda

O çığlığı yeniden duymak istiyorum.
Taşlaşmış uykularımı darmadağın eden o yarasanın sesini.
Korkma o vaftizden.
Kutsa diyorum sana,beni.
Kutsa!

Yolları aşındırarak
Arsızı yıldırarak

Güç olsa bile eylemler
Direnerek yarınlara

O gün,
Tam da bu saatlerde
Şurama kondurmuştun
o öpücüğü...
Duruyor karadut lekesi gibi öylece.
Kıskanıyor herkes...

Olgunlaşır...öyle değil midir
serpilir aşklar,oyuna koşan çocuklar
örneği,yüreklerde

kilometreler an içinde erir gider

Anımsa
.
Aşktan başka bir şey değildi
Yüzyıllardır dalgalarıyla boğuştuğumuz
Kurumayan usanmayan başımızı döndüren aşk…
Her an’ında içimizde zonklayan başka sancıların

İçinde olduğum an'a hangi adı vermeliydim?
Bilmiyorum.

Geceydi.
Yıldızlardan önce kayıp gitti gözlerin.

Ben mi bozdum tarlakuşunun yuvasını
En dehliz günlerimde
yayılım ateşine tutuyorsun gözlerimi
Mührünü vurmadan gönderdiğin
bu insafsızlıklara ne demeli

Anımsadıklarımızın çoğu eskimiş
bir geçmişten sıyrılmıştır.

Ölen doğa değildir sadece
kervanın halkalarına bakıyorum,
durmadan eksiliyor zincirin sesi

Susarsam duyulmaz olur sesim
Ağlarsam yırtılır gök kubbe
Kararsızım

Törpülenen anlar teker teker
Bu yaz gecesinin içinden akıyor