Necdet Arslan Şiirleri - Şair Necdet Arslan

Bu şehir bu sabah öldü
Bilemediler,ince hastalık deyip
Üstünü örttüler
Yıkamadılar
Tuz ve su ziyan olmaktan kurtuldu

öykülere dikey giren kopuşların
retoriklerinde
yaralıdır bakışlar


göğsü gürültülü gecelerin dilsiziliğinde

Daha yolun sonu değil.
Değil de...
Ama bu gurbetler,bu yağmurlar yok mu?
Gerilere bakmak ,koyuyor bana.
Fena ölüyorum bu geçit vermez dağlar aramıza girdiğinden beri..
Gelsen,diyorum hiç beklenmedik bir anda

Güdük bir zamanda içe işleyen sesine
yürüdüm .
Tıksoluk,aşınmış eşiklerde
Ortalığı birbirine katarak
Doğallaştı içimdeki gedikler
Dönüşsüz buselerin kırılgan duruyordu aynalarda

hoş gör bazı korsanlıklarımı
yok sokaklardan geçip kapına dayanmalarımı

kırıp dökmeden uslandır kalbimi

ben henüz kaç yaşındayım ki

Tek senin adımlarının izi kaldı içimdeki basamaklarda.
Tek senin albenin yenik düşürürdü beni.

Bir daha gel
Bir daha sına.

Delik deşik sayfalardan birinin kenarındaydım
Söndürülmüş sigara kokularıyla doluydu yüzüm
En güzel ağlanabilecek başka yerim yoktu


Günlerden yirmiikitemmuzikibinonyediydi,vurulup

Son sözünü kendine sakla
Mimiklerin de karaborsaya
düştüğü olur.
.
Ketumluk işte,diyebilirsin
Sadece o anlar ne demek istediğini

Kim bilir nereye gitti gözlerin.
Ancak sen açabilirsin birden kapanan bu geceyi
Işık battığı yerden yeniden doğar.

Böyle yapma ikide bir

tükendi gece.daha öncekiler gibi.
sardıkça altta kalıyor dünler.
doğdum doğalı hep böyle.benden öncesiyle benden sonrası arasında bir fark yok.
şimdi geceyle arkadaşız.
sonum gelinceye değin hep böyle olacak.
gürül gürül akarak beni doğacak güneşi karşılamaya götürecek uyku .