Necdet Arslan Şiirleri - Şair Necdet Arslan

En unutulmayacak eylül
.
Çelikte
çalınmış su
damlacıkları

Günü yontarcasına
biledim bütün nesneleri
Damla düş’tü
Bilemedim nerede takılı kaldı ses’im
Baş edilmez saatlerin ruhunu çizdim
Hangi yanına koyarsan koy, mayalansın

kimse kimseyi soyup sömürmeden
kaç kez kucaklanır şiirin kalbi

hamur neden erir ki
suyun donma vakti henüz geçmeden

bu şehirde geçtiğim her yol unutuluyor
kırılmış bir gül dalı gibi
uyuyor iskemlede gölgem


tanımadığım şu karşı kıyıların

senin gülüşün aynalarda parıltı
susuşun gecede su


senin çokluğun bulutlar ovası yokluğun çöl
gelişin salkım saçak tazelik gidişin sönmüş volkan

kristal dağılabilir su çürür
tanıyamaz olur ses sesi


kaybolursa yeniden gönderilebilir mektuplar

freskler suya düşer çürür
görürüm,
eskimiş kokular yayılır ortalığa
söz söyleyemem zamanlara
dalga üstlerine şiir yazmaya kalkışsam
birden güneş yağmalanır

söylendim, yeni dürtülerle, bildin-
serpildiğini . herhangi bir romandan alındığını
çerçevelenecek şeylerden
belki seçim belki bilmece

günün birinde bu şiire yine geleceğini düşünüyorum
küçük bir lekeden ayrıksı olmayacak o anda her harf


yeriden kımıldamayacak hiçbir sözcük
ses vermeden de 'çok çektim ben / bu aşk yüzünden '

Bir çağrışım bir çağrışım yangınlardan uyanık
Dayanmış kimi damarlar kendi akışlarından bezgin
Bir tutunma ereği kadrana saplanan duraklara
Sonra erken gelen yıl dönümleri
Düşünen Adam'ıyla söyleşen birkaç kalabalık,Rodin’in…
Sezgilerle dokunma isteği kara kutulara