Necdet Arslan Şiirleri - Şair Necdet Arslan

Dudağımda kopkoyu bir mor
Kendimi yok etme düşüncesi
herhangi bir harabede

Bir selvi dalbudak salarken

uzanmışım dalın en ucuna
sanki göğü karışlıyorum


öteki kuşlar uçuşuyor aynı bulutların arasından geçerek
bir eski model jet pamuk döşüyor ardı sıra

Ekşimiş kirecin kuyusuna sallayın beni
Kurumuş köklere tutunmaya çalışayım
………./Ötedeki masada rakı kadehini kaldırsın ellerin
Nefes alıp verdiğimi
Görmeyin,anlamayın
.

Nedir bu kalabalığı tek kılan
Savrulmak istersen
karşıda kocaman uçurum
Ayrı durma yazgınla
İnatlaşsan da
Takmaz seni ,düşer bir anda egolar

Nasıl söylesem
Dolaşımı sürüyor damarlarımda
Varlığının

Sağımdan sol yanıma kaçıncı koşu
Orada kalış

kaçtım
kül renginde buhur çılgın güz
gibi parmaklarınla
sesimi

kuşlar mıyız gün ortasında
sıyrılıp kendimizden en kavisli yerlerimize
uzandığımız


hangi öpüşle nemlendirilmiş dinginlikler içinse

Bu geceler böyle karartılarla zırhlanır
Suçlara vize verir durmaksızın
Sonra plakları örtük otomobiller pudra kokuları
Korku karışık gülüşmeler kıvrımlı ara sokaklara dalışlar
Yürek atışlarını yiyen kaç arzulayış
Elden ele taşır günah çiçeklerini

Bit pazarının
Yanından geçiyorsun şair
Boş yere bakınma sağa sola
Burada yıpranık sözcükler satılır
Bini bi para

sarmaşık gibi
sanki sen uzanmışsın sabaha
susuşun uzanmış
sadece bulutlara değil
bana da dokunsa parmakların
nanik yapmasa gözlerin