Necdet Arslan Şiirleri - Şair Necdet Arslan

Kitaplara koyulmakla,şiirler yazmakla falan olası değil buralarda avunmak
Önceler hükümsüz şimdi lazım bana
Birazdan bu sisin dağılacağını bir meltemin dudaklarıma yapışacağını söyle bana birazdan


Oyalanıyorum

Yabancıydın...

Artık, fesleğen kokuları yoktu gözlerinde.

Her adımını bir yılana yol açmak için atıyordun
Geceyi ayışığından gizlemek için miydi gözlerinin karası.

son cemre de düştü.toprak yeşillenmeye istekli.kumsalda taptaze bir ayak izi.kuş cıvıltılarıyla şenleniyor ortalık.
ne zaman istanbul'u bulduysam kayboldum .ne zaman kendimi aramaya kalkıştıysam İstanbul'un yolunu tuttum .
İstanbul benim yokluğumun öteki adıydı.
belki gülün sesi belki de bülbülün gözleriydi.
iyi de ben niye susuyorum şimdi.

Beş yıldızlı bir özleyiş miydi
Kötürüm zamanlardan kalma
Hınzır tınılı bir suskunluk
İç geçire geçire soluduğun uykulardan
Sıyrılamadıkça çoğalan
Silik izlerinden parmaklarının

çok ses arasından bir ses çağırdı beni
sesindi


ben senin ellerinle kenetledim ellerimi
ellerinle dokudun genlerimi

Güz kaçkınlarıydık
sesini törpüleyen yaşamları
-Lacivert ve kızıl-
örste inceltiyordu hıncını alarak tarih

aydınlığımızı

kime koşuyor şu koca dağ
unut gitsin yıkıntıları sus çocukluğum


sen ki kandırılmalardan nasiplendin güneş göre göre
noktaların toplandığı yere kurulma zamanındasın

Ah bir tunç gibi parıldayabilseydi dakikalar
Siftah yapılmadan el değmeden cezalandırılıyor bazı şeyler
Biliyoruz ki öteler şurada duruyor
Beri dediğimiz yer birbirimizden fersah fersah ırak

Neden kesişen raylardan farksız değiliz neden karmakarışığız

meşe ağacından bir otomobil yaptım
dört çeker,cevizden tekerlekleri


temmuzun dokuzu
balkonun köşesi, ötesinde bahçeler, deniz

gelmeseydin kendinden geçmiş bir sus’tu orası
kum ufalardım gözlerini bağlardım zamanın
kuşlarını boşaltırdım gökyüzünün


görmeseydim orada seni