Necdet Arslan Şiirleri - Şair Necdet Arslan

yollardayım
az daha sabret
tükendi tükenecek
sana kilitlenen
kilometreler
sanımca sen şimdi

kırılgan o sessizliğin,
benzemediğin için başka tuvallere
beni anla / öyle çok ki seni anımsatan


tanırım

bu akşam
sensiz geçmesine alışacağım
sessizlikle taşlanmış bu saatlerin


ay yaslanırken fısıldaşan yıldızlara

yekinmeden kokusunu yollamış
hercai gül
olgun bir vadi eğilimsiz bir çeşme düşü
piyano emeklemeleri ve şarap
dizginlenemeyen dalgaların düştüğü ayışığı
ve satır aralarına doluşan

Ağaca dayalı üç ayaklı merdiven
Hiç kımıldama ,öyle dur
Adımlayarak kendimi taşıyorum yukarıya
Göz kulak ol üzerindeki ağırlığa
Bak ellerim nasıl kavrıyor seni
Kollarını sıkar gibi sevgilinin

yaşanmış gelecek zamanlardan kalma bir yığın kırık dökük keder
gri kırbaçlı sis içinde kuş tüyü uzaklıklar ,uykulara gömülmüş kocaman itiraflar
kül,siklamen,yarasa,re sesi,tekinsiz melodiler
erimeyen dakikalar
gece,şiir
ve giz

Daha kaç yıl oldu ki doğalı
Yüzyılın sonuna geldim dayandım

Yırtılmıştı gölge,eğilip aldım
Dolandım durdum tanımadığım seslerin
etrafında.takıntılı bir gezginin

Pencereleri boşluğa
takıyorum
Öylesi daha iyi.Ay aydınlatıyor
dışarıdaki odamı.

Yol tam da ortasından geçiyor

Ne var ne yoksa
Toplar gider tüm düşlemleri
Başlangıcı uyandırıp ayağa kaldırmak için
Hüzün işte
Belki derin grilik kirli sarı belki de
Alıngan ve çıplak

Ne tükenen gri ne taşlaşan şiir
Ne bölük pörçük yollar,yolculuklar….
Denizi yakarcasına,acıya banarcasına
Aşk gibi kanarcasına
Öğütülmüş günlerden ufalanan
umutla,