Necdet Arslan Şiirleri - Şair Necdet Arslan

Ellerinde izi kalan dokunuşu unutma
Çünkü aşk kalır bütün olan bitenden sonra
Soluğun kat sonsuzluğun içine
Yüreğine ekle gülüşlerini bütün mavi anılarını
ilkyaz çiçeklerini
Göz kamaştıran şirinliğini

Sana uzandığım yolculuklarda
Dönüşümü öldürmek için bütün yollara barikat kurarken
Sevdim seni.

Sesine nefesine yüzündeki kır çiçeklerine
Vurularak…

Danalarımız
Daha yeni tosuncuklaşmadılardı
Fiyakalarını görmedik ama

Çıkar foyaları

Dostlarım,

‘’Türkiye Büyük Millet Meclisi halifeliğin değildir ve olamaz….’’

Gazi Mustafa KEMAL

Şimdiye tırmanıyor seda
Öfke, sonunun zarar olduğunu bilse
ne yazar
Ayaz kendi yoluna düşermiş
Ortalıkta it sürüsüyle palavra
Belleklerde suskun duran sone

Algıyı zorlamaya gerek var mı bu kadar
Ne hayran ne hazır eşikteki soğuk savaşa nisan


Çiçek de yaprak da bu toprakların süsü
Sıkboğaz etmeye birazcık sıkılır insan

Sensizliğin bile noksan
Bari son otobüse atla gel
Ortalık çiçeklerle donanır
Kente ayak bastığın zaman
Yeter artık kendini saklayışın benden
İlkyaz dilleniyor buralarda

Çürümeyi son çıkış yolu olarak görenler
Yaşamdan hep alacaklı giderler.
Kadük kalır sevdasızlıklar

Öyle bir aşk işte
Kendinden yana olan kim varsa

Yüreğimde takla atan sığırcıkların
Ötüşleri sevimsiz geliyor
Çok ötelerdeyiz. Mat renksizlik içindeyim
Umutsuzum. Tuz basılı seni özleyişlerim
Diğer yanımda fesleğen kokuları

Dokunmayın yaşamlara
Kendince gelişsin yurt,sanmasanız da
Hepimizin …
Soluduğumuz ondan
Ekmeğimiz suyumuz acı soğanımız ondan
Canımız ciğerimiz onun bozkırlarından