Necdet Arslan Şiirleri - Şair Necdet Arslan

Sızım sızım yaklaşıyor
Depremin saati
Ağırlığını göğe fırlatıp
Kendini yere atıyor tüy.

Hava raporlarının hiç birine aldırış etmiyor bu şehir.

Solgun yüzlü şarap tanrısına götürüyorum geceyi
Birkaç dik yokuşlu cam gamsız
Kadavra yalnızlığında demleniyor evlerinde
Ta ötelerdeki kadim çığlığın susmasına gönlüm çoktan razı
Ama …

(*)
Girdap zamanlarını anımsatan ney sesleri
Korktuğumuz ara yönler klavye dokunuşları ve harap acılar

Ne ki bir kanca dalmıştır derinlere
O kesif karanlık çöker birazdan

Natürmortu bozmuyor arı
Karanlığın rengini açmaya çalışıyor sirenler
Bir körpenin parmaklarını acıtıyor zil.


Saksıdaki frezya,kartlaşma şaşkınlığı

Hayran kalırım bulutsuzken gözlerine
Kalırım kalmasına ama
Birden bire kopar fırtına
Yarısı yok olan aynada bölünür yüzün
Düşsel bir rıhtımda burkulur içim

Buselerin çavlan ferahlatmalarını andırırdı telaşına
Karıştırırdı herhangi dökülüş uğruna
Aşının kıvamını bilirim kopup geldiğim zamanlardan bütün
Karıncalar gibi birikerek
Bu ateşle beslenmiş ben/in deli poyrazlardan almıştır siyahlığını
Bu kaçaklık durumu,bu derinlik,bu kulaçlanan şey

Karşılarız.
Daha dün değil miydi gidişi
Geçen her saat bize dönüşü
Düşündürür
Nazlanır belki

Özlemek ve terk edilmek kıskacında
Bir yaşam
Son kartı sürer gibi

Kaybedebiliyorsun kazanacağım,derken
Elinde olmuyor bazen

Şarap vurgunu bir bahar gecesi
Gelir bulur beni
Çürük koyu renkler

Sahi nerdeyim,nasılım,ne zamanım
Bir elimde avuntular bir elimde kapalı yollar

Çakmak taşı
İle
Kav

ilk salisede
Altüst