Naime Erlaçin Şiirleri - Şair Naime Erlaçin

kenar süslerinden sıyrıldığında
arayışa yönelir kır şakaklar
parmak uçları savurgan ağıt

kutsal bir buğudan geçip
kenarında durduk söz dağının

denizin safir renginde kayboldu yankılar
anahtarı yitirdi şair
arsızlaştı soluk benizli su
yollarda barikatlar
yollarda yalnız kalanlar
savaş alanlarının çığlıklarında

gün be gün ölen
kürek mahkûmlarıyız

yaşam
tükenmeyi bellemek
dünya sürgününde,

hayata özdeş kıl beni
çarpışsın yüreklerimiz
kaybolalım kehânetin kör ucunda
varsın kısa düşsün yollar
varsın açılsın yara

içeriye dönen ey!

yalnızlığı paylaşırız
aynı kapıda

aşk sırtımızda çıban

tanrıların arabası* ile yasemin sarayların
buluştuğu gün aşılacak denizler
yetim sığırcık sürülerinin çığlığında duyacağız
kurumaya durmuş
mümbit ırmakların fısıltısını

dünyayı yaktım dün gece
önce okyanusları attım ateşe
sonra anakaraları tek tek
ateş tozunun mağrur yüzünde ağlayan
zümrüdüanka’yı

sam yeli mahmuzum olur
sıtma nöbetleri çöreklenir uykuma
yitiririm haritaları
kuma iner
böyle gecelerde yıldızlar

herkese bu evrende
aynı uzaklıkta aşk
bütün ahlar
başıbozuk birer fırtına içimizde

dokunmaz kimsenin ağrısı kimseye

“yeni ülkeler bulamayacaksın
başka denizler
bu kent peşini bırakmayacak.” - K. Kavafis


yeni bir yer yok