Naime Erlaçin Şiirleri - Şair Naime Erlaçin

yedinci ev:
“altın ev”

farkındalık ve kendini sevme evi
değerini anlama iç benliğinin
tanrının parçası olduğunu

çoktu bir zamanlar
kartala uçacak sema

öyle böyle derken
kalbur saman içinde
epridi hikâyeler

ipek bir şal gibi
bırakılmadıysa uykuya
dişleri kenetler gece

geçmiş intiharlarla dolar lügat
yırtılır çelik zarı yüreğin

boşluğa terk edilmiş bir nida artık sesim
savunmasız kaldı savunma kalkanlarım
sonsuza açılan son kapıdan
hiç gelmemiş gibi süzülmek son arzum

hiç selam durmamış gibi söze

-Zehra’ya*


gülü kuşattık, giryânı öptük
dün müydü âheste o yolculuktan sonraki
yorgun ve gamlı iz

rotamızı yitirmeden yaşadık hep
soyunarak konuştuk
buluştuğumuzda
çıplak

aşkın kendisidir mezuniyet belgesi

bir dolu infilâk
birbiri ardına çekilen pimler
havada yanık et kokusu
ihtilâli hatırlatıyor yürek

sessizliğin isyan yeri bu

içine açılan kuyu ve
paslı anahtar deliğinde döllenir
yaşamak gibi
aşk gibi esrik bir heves

kimi gün kükrer gökyüzü

-kayıplarımızın ruhu şad olsun…


hırsın doruklarında sıvaştı günah
ademoğlunun bacağına

tutukluk yapıyor beynim
canım acıyor
jilet gezdiriyorum kılcalımda

tanımıyor şiir mutedil rüzgârları
ılıman iklimleri bilmiyor