Naime Erlaçin Şiirleri - Şair Naime Erlaçin

her şeyi bilensin sen
ben
bilmeye çalışan

bilgelik
ruhunda senin

avazım oldu şiir
savunmasız çığlıklar

dost dergahında niyazdım
sevda bağında naz
durmadı

keskin bir satırdı
kendime indirdiğim
sarı yüzleşmelerden geçtim
suskunluk taş göğüs kafesimde
dudak boyu ağlamak neydi ki
acıda

Kuman’ım
Kıpçak’ım
Kırım’ım ben

Moğol istilâsıyla kalkışır kanım
infilâk eder yüreğim ıssız bozkırda

gürledi gök
çarpıştı artı eksi
kendini verdi kadın

aldı erkek
baç alır gibi

mezar oluyor akıntı
şiddette döllenirken
kimi zaman bir beşik
eğreti uykularda

konuşamıyorum

ölümcül bombalar yağdı gökten
vahşi gücün tarihsel tanıklığında
krizantem yaprağı çekilerek üzerine bir ülkenin
kınlandı kılıç yeniden onurla

kah salyalı kudurmuş bir kurdun dişlerinde can

bir anne için ne yazılabilir ki

“köpekler ana olmasın”
derdi rahmetli ninem

çileli iş analık

adı sevda oluyor
uykudan
her sıçrayışında kirpiklerimin
yalnızlığa
her uyanışında

hangi parmaklar yandı bugün
biri adressiz kaldı mutlaka
adını yitiren kızgın
en kırgın

düşlerin bilendiği