Müzahir Kılıç Şiirleri - Şair Müzahir Kılıç

Ne uzağım, ne yakın
Şu garip hale bakın
Bil seni sevdiğimi
Bilme kimim ben sakın

Sevgi solmayan cennet

Sanma ki dünyanın düzeni böyle
Gün gelir bu günü mumla ararsın
Gider bu gençliğin kalmaz yarına
İçlenir durursun vahla ararsın

Malım mülküm vardır diye sevinme

Bu şehirden göç etti umutlarım
Yalnız ben kaldım, ben olmayan
Şimdi boş hayallerle avunuyorum
Bu şehirde kaybolan sadece ben değilim

Bu şehir, o yaşadığım şehir miydi?

Gitti aramızdan sessiz. Sedasız
Bir ölüydü gömdük onu duasız
Şimdi yad ellerde yurtsuz-sılasız
Anılarla sırdaş olmuş biçare

Boynuma takılan bir halka gibi
İnanması güç bir şaka gibi
Yan yana gelmeyen çift yaka gibi
Ebedi ayrıyız mahşere kadar

Biz ettik biz bulduk, bunda suç kimin

Ne oldu da nefret ettin bu kadar
Bunca insan sevdi bir sen sevmedin
Ne hatırda tuttun, ne vefa duydun
Kıymetimi dahi bir sen bilmedin

Gün vardı neşeden coştuk çağladık

Ya bir gün dedin ya!
Kalbime dolan o korku, o hüzün...
Zaman diliminin böldüğü ve bir gün karşıma çıkacağını
Bildiğim o an...
Geldin ve gidiyorsun.

Gelmedin ya aradı, gözlerim nerde diye
Bari bir mesaj olsun, gönderseydin hediye
Lütfuna mazhar olduk, yazık ki: veresiye
Oysa gönül vuslatı hep peşin arar oldu.

Adını yok yazdılar, yokluk içimi burktu

Uğursuz geceler bahtına düşse
Erişilmez sulta tahtına düşse
Her şey en sonunda ahdine düşse
Söz ipliğin seçer, pamuk alırsın.

Teselli nasipsiz, candaşın olmaz

Ne aradın ne de sordun sen beni
Gözyaşım dinmedi gittin gideli
Ne hallere düştüm gel de gör beni
Çaresiz haldeyim gittin gideli

Lütfedip de hatırımı sormadın