Müzahir Kılıç Şiirleri - Şair Müzahir Kılıç

Corona/Korona

Şu korona illetinden
Çin ü maçin milletinden
Zalimlerin zilletinden
Sen bizi koru Allah'ım

Uzakları yakın kılabilseydim
Yollarına bakar bakar dururdum
Kalbinde de bir yer bulabilseydim
Bir su olur akar akar dururdum

Niye unutayım güzel aşkını

Ey gönlüm, kendini ağır satsana
Haline baksana çıkmaza düştü
Aşk bir avcı olmuş yolun gözlüyor
Kaçtın amma sevdan tuzağa düştü

Gözüm noldu size, bu hüzün niye?

Sen ağlama, ağlatırsın beni de
Hiç üzülme, bu ayrılık gününde
Yüreğine taş basıp da giden de
Hasreti yüklenen dostlarım hani

Kimi nazik idi, hasdı, kibardı

Ağlamak ayıp değil, mertlik te sayılamaz
Gözyaşın kirpiklerde, artık yerinde durmaz

Yüreğinin sızısı, alev olmuş yanıyor
Feryadın göğü tutmuş boşuna aranıyor.

Sen ne sandın döner mi geçen gün daha geri
Hayal dünyama gömdüm hem aşkını hem seni
Hepsi derin bir yara, hatıramda izleri
Bir tuz olup yarama ekildiğinden beri

Uzun endam, tatlı huy, yarı çakır gözleri

Ermeni katliamı üzerine…83 çocuk, 106 kadın, ihtiyar tam 603 kişi hunharca ve vahşice şehit edildi. Hocalı Katliamı 26 Şubat 1992 yılında gerçekleşmiştir. Azerbaycan’ın Hocalı kasabasında bulunan 603 sivilin Hocalı şehrini ele geçirmek için Ermeni askerlerince öldürülmesidir. Bu olayı sanki kenardan izleyen birinin gözüyle…

Kışın en şedid günü, şubatın son günleri
Bir siyah bulut çöktü uğursuzluk diz boyu
Soğuktan daha soğuk Ermeni’nin yüzleri
Ağlamakta Karabağ, Hocali bir kan gölü

İpliğine can verdim, tanesine kan…
Ruhumu onda buldum, onda yaşıyorum ben
Parmağım hu çekiyor, her biri bir basamak
Tespihle hem-dem olmak, maddede haz yaşamak
İpliğine can verdim, tanesine kan…

Her gün acı veren duygularımı
Silip de kalbimden atamıyorum
Aşkının peşinde bu gönül kuşu
Kanatlandı bir kez tutamıyorum

Ne tahammülüm var, ne kendimdeyim

Bir gün çalacaksa kapını senin
Ayrılığa boşa direnme gönül
Yalvarmak yakarmak nafile ise
Gururun incitme, eğilme gönül

Bilirim bir hüzün sardı içini