Müzahir Kılıç Şiirleri - Şair Müzahir Kılıç

Ne telefon açtın, ne cevap verdin
Ne bana gel dedin, ne de sen geldin
Ben ısrar ettikçe “istemem” dedin
Bu aşk bir kalemde silinmez gülüm

Yaratan şahittir, bir tek o bildi

Kaç defa ah ettim, yüzüm çevirdim
Yine de gün saydım, yıllar devirdim
Bir ömrü tükettim sona getirdim
Sende güzel bir gün görmedim şehir

Soğuğa alıştım kar-buz demedim

Kalbime sözüm geçmedi diye
Böyle yaralayan kelam olmaz ki
Özledim yar seni aradım diye
Kalbimi kıracak nida olmaz ki

Muhtacım sesine bir alo çok mu?

Bahçeler bezendi, güller selamda
Hüznün ile safa geldin sevgili
Lale boynun bükmüş, sümbül perişan
Dert yüküyle safa geldin sevgili

Yol gözledi çiğdem gibi her biri

Bu dağlar senindi, bu ova senin
Ne adın duyulur, ne de eserin
Ancak yokken bildik, senin değerin
Gözümüz yol bekler, gelen olmadı

Duyduk k; yağarsın uzağa, garba

Baharım olmadı kışım olmadı
Seninle tatlı bir düşüm olmadı
Tadı damağımda aşım olmadı
Tuttun her günümü zar ettin felek

Bir garip oyundur, garip terazi

Ben sana küskünüm zaten ezeli
Usulca yanıma sokulma gurbet
Senin dostluğunu istemedim ki,
Aklıma fikrime takılma gurbet

Var mı seni seven, kim senden razı?

Ecri; soğuktur diye alnımıza yazılmış
Üstü nurdan bir nakış, kâinata kazılmış

Her şeyde derin sükût, dal oynamaz soğukta
Bir yumurta sırtıdır, görünen dağ uzakta

Her gece ruhumu okşayan bir el
Gerçek midir, yoksa hayalde midir?
Beni Mecnun eden bu zalim güzel
Bilmem bana karşı bigane midir

Dostluğun en sonsuz sıcaklığını

Bu gözlerdir, beni etti biçare
Bu gözlerdir, açtı kalbime yara
Bu gözlerdir, saldı hep intizara
Sitem edip yaralamak reva mı?

Bu bakış ki, ondan etmem şikâyet