Mustafa Yılmaz 4 Şiirleri - Şair Mustafa ...

UMUDA DÖNÜŞÜMÜ BU, GECENİN BUĞULU SESİ…

GECE BUĞULU SESİYLE KONUŞUYOR ve dönüşüm başlıyor…
BELKİ DE KARANLIĞIN BUĞULU SESİ, ÖZLEM GETİREN…

Sol böğründen bir nara fışkırdığında,

Ne zaman resmini sakladığım yerden çıkarıp elime alsam, sana, gözlerine acıyarak baktığımı hissediyorum, daha sonra da içim parçalanırcasına kendime acınıyorurum ardından da bağrınıyorum sağ yumruğumu göğsüme acıtarak vururken...

Hayatımın bu kadar devşirme olabileceği aklıma gelseydi hiç sever miydim bu kadar pejmürde olmak için diyorum, sever miydim hiç?
Kolay günlerin zor şartları yapışmıştı seni tanıdığım günden bu güne yaşamıma...

Sevmenin hırçın kölesi olunacağına acının zavallılaştırdığı bir beden mi olmak gerekirdi?

Gideceksin yine...

Her gidişinden farklı bir gidiş olacak biliyorum...

Ellerini özleyeceğim, bakışlarını sesinin tınısı...

Yaşamın,
hoyrat oklarının önüne atarken beni,
bu kadar,
yara alabileceğimi,
düşüne bildin mi?

Üçbeş veya üç altının üstünde yazınızı okudum, dedim kendime...

Her kelimeyi sanki ben yazmışım veya yaşar gibi düşündüm kendimi...

Her kelime veya cümle... Yıllar ve yıllar önce duyduklarım gibiydi...

Terk edilmiş bir şehrin,
yalnız sokaklarında,
dolaşırken beni,

nefret,
şüphe,

Gece olur, ışıklar söner, dar bakışlar dolaşır odaları…
Açık renk duvarlarında, tavandan sarkan ışığı yakmak istersin, bir ara duraklarsın, elin gitmez ışığı yakan anahtara doğru, biraz daha karanlıkta dolandırmak istersin gözlerini kısarsın…

Dar zamanlarına atarsın hayatın içine doğru kendini…

Bir düşünce pervanesi döner gözlerinin önünden, rüyalarından korkarcasına açık tutarsın göz kapaklarını, yalnızlığın bütün gizemini içine saklarsın

Kırılgan gülüşler hediye ettin hayatıma…
Avuçlarımın içinde tuttuğum eski bir hikâyeye ait donuk bir öfkeydi…
İçimde büyüyen öfkeyle kendi kendine hükmeden bir bedene sahiptim…

Kaç bedenin kaç kez tükenmişliğinin kızgın ateşi sarıyordu bedensel
iç yapıyı?

Galiba kum, tuz ve su, çoğu zaman özlemlerin gömüldüğü an ve yer oluyor...

Şafakların peşinden koşuyorum, ardı ardına karşıladığım tan zamanının içinde nefes almanın da ayrıcalığını yaşıyorum…
Bu kaçıncı şafak zamanı ve ben kaç gün ardı doğan güneşi karşılıyorum yollarda?
Hangi anın peşinde ve kaç an zamanında daha uykusuz gözlerimin kapaklarını ovuşturacağım?
Kaç kızıl güneşi omuzlarımın tekinde zapt edeceğim aracımın motor sesinde karışıyor dudaklarımdan dökülen şarkının tınısı ve ben öksüzleşmiş bir ruh ile kendimce baş etmeye çalışırken, geçmişin acımasız kareleri düşüyor çoğu zaman ıslak gözlerimden…

Sığındığımız şey yalnızlık bağındaki kırbaçla bedenimizde bıraktığı acılar mı?
Kaç mevsim dönüşü bu,
kaç yağmur mevsimlerinin bitip başladığı,
kaç bedenlerin ıslandığı zamanlar bunlar?

Belki de kendi kendimizi tokatlar gibi,