Mustafa Yılmaz 4 Şiirleri - Şair Mustafa ...

Sadece kendine sakladı sevgiyi…

Yorgun sevdaları sevdi
Yorularak içinde kalmak için…

Yorgun bakışları sevdi

Vahşi ve asi bir sessizliği vardı…
Gücü sadece kendi bedenine hükmeden…
Bütün olumsuzluklarını içine saklayan ve yutkunmalarla kendi kendinden hınç çıkaran…
Unutulmazlıkların ne kadar olumsuz etkenleri varsa sadece kendi sessizliğinin içine gömüyordu…
Tek gücü el titremeleri ile kurumuş boğazında sadece yutkunmalarına yetiyordu…
Sadece zamandı bütün hınçlarının saklandığı yer…

Bir kızıl güneşti dağlarda düze sarkan, yılları eskitmiş bir yüzdü bu günlere ulaşan ve gençlik, uzayınca zamana, arkaya sadece uzun düşler bırakan...

Gitme bir adım da olsa karanlıktır ötesi, gitme, sessizlikte kaybolan nefes olursun, eskiyen bir yürek bu, yalnızlıkla perişan olmuş şarkılara düşer bu nefes, bir adım sonrası kayboluş olur, saklan yüreğime, saklan sessizliğime yokluğun nefessizliğim olur, avuçla yüreğimi, duy çırpınışlarını, kal hem nefesinle, hem de terinle kal...

Çevir yüzünü, döndür bakışlarını bana doğru, ayrılık sessizliğin isyanı olur, gece korkuları düşlere yaslanır, karanlıklar ürkütür benliği, çevir yüzünü endişelerim gömülsün karanlığın dibine, bağışlanmaz düşler bunlar, ürküten her şeyi gizler içinde, karanlığa saklar tüm düşünceleri gitme, bir adım da olsa titretir bedeni, üşürsün can, bu bir korkunun nefesi olmuş düşünce girdabı, hasret boynumda kelepçe, yarınlar yalnızlık korkusu, gitme, bir adım da olsa saklan bana doğru…

Kaç günlerdir bu veda dolambaçları...
Kaç yıllardır?

Yarım kalmış sevginin savaşının artıklarını topladığım?
Bir dağınıklık bu zamana…
Süpürgesiz bir süpürme uğraşı bu sensizliği temizlemek…

Niçin ağlıyor denmeden ağladın diyecekler...
Boşaltılmış sokaklar, çanların kimin için çaldığı belli değil.
Hangi kalp, hangi yürek niçin çırpınıyor.
Bir gecenin sesi bir de benim hıçkırık sesim.
Hangi ağlayışın sahibi bulunmuş ki, sebebi söylensin? Bir kere ağlamaya gör.

Bütün kırılgan bakışlarım sendeydi…
Ardına umutları, umutsuzlukları, sevinç ve gözyaşlarımı toplayan sade bir bakıştı bu…

Bir dünya yaşamı, bir hayatın tümü bu…

Ama en çok el ele olduğumuz zamanların görüntüsü takılırdı gözlerime…

Omuzlarım yere eğildi…
Ne bu tarafa, ne öbür tarafa,
farkındasızlık bu bedensel eğime…

Dizlerim titriyor,
diz çöküyorum…

Omuzlarım da gecenin soğuğu, dilimde aklımdan düşen olur olmaz cümleler…
Gecenin pusu gözlerimde, korkuyorum geceden, ıssızlıktan ve de teklikten…
Yaşamın bu anlardaki kısmını zorluyorum, kendime sahipsizlik, düşüncelerime sahipsizlik ve içimde farklı bir titreme…
Yalnızlığın gölgelerle savaşırken kendi kendine tarafsız bir yürüyüş bu içimse hüznün titrek sesleri ve arkamda bunca yılın yükünün ağırlığı bir de sevdim dediğimin sesinin tınısı…
Kaç yaz sonu yalnızlığının boşluğu bu, kendi kendine küsmek, kendi kendinle azarlayarak konuşmak ve dilimde son bir kez dinlediğim şarkının son cümlesi…

Parçalanmış aşkın son sesleriydi bu karmalandığım belki de...
Sen içimde kalan sadece bir yokluksun…
Senin için ıslanmışım, benim için üşümüşsün, neticesi ne olmuş ki, sadece yoksunluğuna çıkan bir çıkmaz…
Acıya pervaz vurulur mu diye sorsam kendime, yüreğim gümbürdemeye başlar, istersen yaparsın istemezsen zincir bağlanır düşüncelere…
Artık sustum, ne geçmişten ne de gelecekten bir şey beklemekten vazgeçtim, sadece düşünce fırtınaları ile boğuşuyorum hepsi bu.
Ne sen ne de senden gayrısı artık başettiremez beni düşlerimle…

Çekince kendimi mabedime...
Yalnızlık acıtır içimi...

Dizlerimi çekip karnıma uzandığımda yatağıma...
Kimsesizliğim dokunur kalbime...