Mustafa Yılmaz 4 Şiirleri - Şair Mustafa ...

Sitem;

Hiç düşündün mü beni gittiğin günden beri,
hiç aklına geldim mi ki?
Düşündün mü ki kuytu ağaçların altında,
başını omzuma koyduğunda akıttığın göz yaşlarını?

Şimdi; gözlerimizi,
sımsıkı kapatıp,
dişlerimizi var gücümüzle,
sıkarak,
yüzümüzü gökyüzüne doğru,
kaldırıp, bağırarak,

Bir düş görür gibiyim bir anlık durgunluğumda. Yüreğinin üstüne kuş dövmeleri yapmış gibisin, bir sürü uçan kuş dövmesi, siyah mor…
YÜREĞİNİN ÜSTÜNDEN KUŞLAR UÇMUŞ GİDİYORLAR, SEVGİYİ ALIP GÖTÜRÜYORLAR…
Kanatları kırılacak, avcılar vuracak, ölecekler ya sevgi ölecek…
BEN KİME SENİ SEVİYORUM DİYECEĞİM. Yaa, sevgi ölüyor, ben ölüyorum…
Boş ver seni seviyorum dememi, sen ölme ben sevgisiz kalayım, kalayım ki sen ölme…

Ben bir deliyim,
hem de zır deli...
Karanlık basınca bir duman olur gözlerim...
Buğulanırım...

Bir topak ekmek....

Sürerim ayaklarımı,pasaporttan atarım kendimi yavaş yavaş Kızlar Ağasının Hanına doğru, bir nefesde çekerim içime şehrimi kana kana şöyle,amazonların çığlıklarından pay alarak ve işte derim benim bu tarih kokan ova. ………ALINTI …… (halay)


BENİM VE DİĞERLERİNİN ŞEHRİ İZMİR… İMBAT KOKUYOR… SEVDALARA…

Kİ BEN,

“Artıklaşan” gecelere dağıldı rüyalarım,
birbirini takip eden yarım rüyalara…
Bölük pörçük görüntüler, bütünden kalan,
yarım yamalak rüyalar, kesik, kesik, artıklaşmış…(artıklanmış)

Ve sen yarım kalmış rüyaların gerçeği,

Bu yaşamın çemberini kendimi içinde bırakarak ben çiziklemiştim…

Geç gelen darbeler ve ani darbelerle geçiştiriyordum günlük yaşamımı bu çember içinde… Ve merkezi sendin…

Kaç zamanın keskin darbeleriydi bunlar, kaç sıkıntı darbelerindeydim ki altında örs olmuştum…

Boşverilmiş tümzamanların bedelini bana ödetirken sadece ben olarak kalmak istedim...
Her anı diğer kahırzamanlarına yüklerken sadece sen varlığına pişmanlık duydum...
Bir avuç toprakla bir göl aynı ana girer miydi?
Yaşamın tüm kahır zamanlarını benim omuzlarıma yüklemen şart mıydı?
Şimdi çıksan gelsen, seni hâlâ seviyorum desen, desen ki saçmalama derim, oysa ne de ölümüne severdim seni...
Sevmeler ölmelere gider derdim, yanılttın beni, şimdi yalnızlığıma sadece gülümsüyorum, oysa sadece sen gülümsetirdin beni... Hadi saçmaladım yine...

Elimde bir kalem…
Biraz mürekkep…
Birkaç kâğıt kareli…
Ve

Aramızdaki yollar,
o kadar uzak değildi, biliyorsun değil mi? ..

Biz ne kadar uzak yolları,
yakın etmiştik, değil mi? ..