Mustafa Yılmaz 4 Şiirleri - Şair Mustafa ...

Çıkışın bittiği yerde gerçekleri mi yitirmiştik, kendimizi boşluğa atarken?

Hangi ruh haliydi bu?
Kendi benliğimizle savaşırken, birbirimizin acılarını mı unutacaktık?
Sadece bir beden sarsıntısı değildi bu çaresizlik… Sevgiye saygının zorlanmasıydı dik durabilmekte…

Belki kaderi paylaştık bu yazgıda...
Belki de son nefese ulaşacak bu istekler...
Her veda bir başlangıca uğrar çoğu zaman ve unutulmaz isteklere kapı açar ki her kapı çoğu zaman bir anda kapanır ki kalan bir kapıdır belki de merhabaya ömür boyu uzanan...
İşte o kapıda belki bir ömür geçer yine vah sesi çıkmaz dosttan başka...

Üzülür gönül ama çaresiz kalır zamana diz çökerek İster ki bir nefes olsun görünmese de hissedilsin… Bu yazgıdır şüphesiz...

Nasıl bir zamandır ki bu, insan yaşamının en zor anlarının yazıldığı…

Offf ki of…
Gece yarısından sonra şafak vaktine uzanan zamanın tam yarısına yaslanan anlar bu…

Gözlerin kapanma ile açık kalma savaşının verildiği bir zaman kesiti…

Her şey bakışlarında gizli,
Kırk yerinden kırık aynada…
Son söz söyleniyor sanki,
BEN GİTTİM…
UNUTUL…
VE,

Öylesine gibi işte…
Öylesine bir merhaba demek geldi içimden…
Bu şehrin havasına, O şehrin suyuna, insanlarına, kumrularına, kızlarına, aşık oğlanlarına, öylesine kafamı kaldırıp, bir merhaba demek geldi içimden.

Kaç merhabasız, kaç bulutlu, yağmurlu sağanak havalı günler geçirdik, tek başımıza boğularak, öksürerek, ıslanarak, ağlayarak…
Bu gün bir mutlu ses olsun istedim içimden fırlayan…

Geceleri kovaladı durmayasıya içinde beslediği hüzün kuşlarıyla arınmak için hayatın merdivenlerinden...

Durmayasıya çabaladığı düşseller zenginiydi içinde kıvrandığı kâbuslar...

Unutulmazlık açlığı ile savaş veriyorsdu bakınmaksızın sağa sola...

Vaktidir sevgili hüzzam şarkıları dinlemenin,
vaktidir sevgili aşk için yanacak şehirleri yazmanın,
dinlemektir sevgili şimdi zamanı, sevgi sözcüklerinin eskimişlerini,
vaktidir sevgili, sevgi için dökülen göz yaşlarının toplamanın,
vaktidir sevgili, senden sonra hayatı yeniden toparlamanın...

Bir kez bulduk, onlarca kez kaybettik…
Bir ben seni, saklayayım koltuk altlarımda...
Bu bir şarkı sözü değil, bu bir istek cümlesi...
Bana sevdiğini söyle belki sevinçten ölürüm...
Belki de sonsuza saklarım bu cümleyi...

Yıllarım bu ıslıkla geçti...

Kaybettiğim bütün umutlarım bu müzik eşliğindeki ıslıklarımla geçti.

Vuruş bu bir ince, bir kalın...

Ve kalırlar…
Yaşadıkları acıları içlerine sindiremeden kalırlar…
Issız dağ başında avazı çıktığı kadar, hak etmedim ki diye omuzları titreyerek,
bağırarak kalırlar…
Yaşanmış anıların hatırına, suskunluğa dönüşerek kalırlar…