Şöyle bir geriye baktığında, hayatımın bütün kesitlerinde mutlu olabileceğim yeri aradığımı gördüm…
Bazen biraz gülüp mutlu olabileceğim yer burası deyebildiğimde ise orada çok az tutunabildiğim yaşam karelerimi doldurmuştu…
Aradığım bir göz görümlüğü mutluluk ve ardından gırtlağımdan kısık bir sesle çıkan gülmelerimdi…
Geçmişteki sana ağlamalarımla bıraktığım gururumu şimdi elime aldığımda bana neler kaybettirdiklerini görünce pişmanlıklarım yüzüme bir şamar gibi yapıştı…
Kaybettiğim her şeyin ardında kalan benliğimle şimdi konuşma cesaretim olsa bu kalemden kaçardım…
Her şeyin bir su akışında olduğu düşünceler, bir bir canlansa tekrar gözlerimde, tekrar dönüp bakmak ister miydim o günlere?
Kaçıncısıdır bu beynimizin dibinden zıplayıp gelen baş ağrılarıdır bu inleyerek gelen?
Kaçıncısıdır bu yüreğimizin kuytularında derleyip, acısını bütün bedenimizde ve ruhsal yapımızla hissettiğimiz?
Bu neyin acısıdır veya kimin bıraktığı acı demetidir?
Her içime düşüşün, sanki yıllar, onyıllar öncesine götürüyor beni… Daha dünmüş gibi her şey tap taze, sanki teri üzerinde, bedenlerimiz gözümün önüne düşüyor…
Her baktığım köşe bucak gözlerimi kaçırdığım yerden fırlıyorsun, yüreğime bir sızı sokarak…
Kızmakla ağlamak arası bu hisler çoğu zaman, nefreti seriyor önüme…
Ne büyük olay kelime nefret…
Çoğu zaman acındırıyor beni sana, çoğu zaman da merhamet gözyaşları düşürüyor göğsüme… Sevginin gücünden korkuyorum… İçimi yarıyor keskinliği…
Bilinmezliklerden geliyorum, sanki düşüncelerimde gezdirdiğim tüm olayların arkasına bakarak…
Her şey bir muamma, her şey bir çıkmazda yüzüyor, yerine oturan hiçbir düşüncem, hiçbir tasarım yok…
Sahipsizlik süregelirken, gözlerimde uçuşan karelerin hepsi eskimiş resimler ve solgun siluetlerle dalgalanıyor göz diplerimde…
Hiçbir şeyin oluru gelişmiyor, hiçbir şey olura ulaşmıyor… Hepsi birer kasvet anısı olarak dalgalanıyor perde perde önümde, göz diplerimde sallanarak…
Hayatın zor olmayan ipleri bunlar, hepsi, teker teker koparak, beni hoyratça sallandırıyordu…
ALLAH’IN bayırında bir armut ağacı yalnızlığında görüyorum kendimi…
Sol tarafım bayır, yukarıya doğru yükselen dağ yamacı, sağ tarafım denizi yalayarak binlere metre kumluk…
Yüzlerce insan denizle kara arasında taban döküyor ve ben, kuru bir tahta masada, çayım, sigaram, bilmem kaçıncı defa biten mürekkebi ile kalemim…
Çocukların sesi bozuyor yalnızımsı düşüncelerimi. O ana kadar kendimi armut ağacı ile özleştirirken, kaşımdan düşen ter damlası, bir anda görüntümü değiştirdi.
VE BEN YALNIZIMSI DÜŞÜNCELERDEN, YALNIZ DÜŞÜNCELERE BOĞULDUM.
Kendime saklı bir hayatım vardı, küçücük mutluluklarım devleşirdi içimde...
Heyecanlarım koskocamandı, saklardım içimde. herşey gizli benliğime sığınırdı...
Ve herşeyin ardına hep gizli sorular takılırdı... Nereye kadar gidecek bu küçücük gülüşlerim ve nerede niçin son bulacaktı, bunlar, hep endişelerimdi...
Yağmurdan sonra kuru güneş, fırtınadan sonra meltem rüzgârları...
Bazen de buz dağları gibi sürüklenip dağılırdım buz kalıpları gibi donuklaşarak…
Kör bir karanlığı delmeye çalışıyordu kısık gözlerim…
Sen benim fark edilmeyen sevgimdin…
Çoğu zaman senden uzaklaşmak, senden kopmak, senin varlığını hiçe saymak için sığındığım şehrin yollarını yasakladım kendime…
SON BÖLÜM DİYEMEZSİN BUNA...
BAŞLADIĞI YER BELLİ Mİ Kİ,
BİTTİĞİ BİLİNSİN...
BİR HAN KAPISI MI BU,
KAPAT YARANIN KABUĞUNU,
-
Gülşen Öncel Bostancı
-
Fikri Küçükukur
-
Mustafa Yılmaz
Tüm Yorumlarçok çok güzeldi yine...
Duygular içten ve samimi,duygular yüreğin derinliklerinden süzülüp gelmiş ve özenle serpiştirilmiş mısralara..Beğeniyle okudum,kaleminizi kutluyorum..
m