Dudağıma kan değdi,
kendimi yitirdim,
oysa doğum
güzel bir gelecek müjdeliyordu.
Gelecek
aydınlık olacak ise
Kendini sev
Benim seni sevmeme sebep olan
ve
senin tek gerçeğin olan
ve
yine senin en değerlin olan
Kendimi sevmeyi öğrendiğimde fark ettim ki bugüne kadar sadece başkaları için yaşamışım bu hayatı. Şimdi kırkına merdiven dayanmış halde kırkından sonra azanı teneşir paklar sözünün gerçekliğini sorgulamaktayım. Buna rağmen hayat gerçekten çok güzel…
bir gül açsa
çamura bulanmış duvarımın kenarında
rengi kırmızı olsa
tüm o
pastel renk tezatlığının
içinde
kızıldır yüreğimin yangını benim,
su döksen rengime bulanır,
elini sürsen tenine bulaşır,
uzaktan baksan gün batımı,
yakına gelsen hiçlik olur kalırım,
tutuşturur kendini hecelerde gözlerim,
Dile gelmiş tüm sözleri yutarak büyümeyi öğrettiler bize,
Sözümüzü dimağımıza çakıverdik yutkunmaktan ağrılar yaşadı yüreğimiz
en derin yalnızlıkları yaşattık iç sesimizi dinlettikçe kendimize
dile gelmeyen sözlerimizle dertleşerek,
ölümü tarif ettik iç sesimizin kalp çarpıntılarında
kulağımız dinleyiverdi gelip giden harf kümelerini
ben kocaman bir sessizliğim,
eşgalim tarifsiz bir gecede yitirilmiş,
ne yana dönsem bir papatya oluyor sevmelerim,
bir sana bir bana düşüyor yapraklarım.
En çok toprağa ekildiğimde acımıştı canım,
karanlık ve ağır gelmişti yaşamak,
Disiplin kuruluna sevk edilen bir çocuk gibiydim.
Okuldan atılacağımı bile bile ilan etmiştim sevgimi...
O sevgiye yaslayıp sırtımı,
kutsal AŞK sözcükleri yazıyorum,
yüreğine sürgün hallerim ile...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!