Hangi DÜŞ, içinde sevgiyi eksik bırakır ki?
Hangi ölüm gidene aşkı, kalana hasreti ekmez ki?
Ruhunun düşlerini görmeyi unuttukça insan, zihninin karanlığında kendisini kaybetmekten alıkoyamaz.
İşte bu sebepten dolayı, ruhuna düş kurmayı öğretmelisin, mutluluk dediğin, ruhun söylediği şarkıların yansımadır gözlerimize...
Hangi düşe imza atsam
orada
kaybedilmiş bir çocuk görüyor
gözlerim.
Tüm çocuklar mıydı kaybolan
yoksa
Uzak diyarlardan toplanıp gelen hasretlerim var idi, kimi annesinden kopardı, kimi babasından. Yetiştiği yer ise hep yüreğim olurdu. Kaç gitmeyi yaşadı, kaç gelmeyi tadıverdi bilinmez. Her geliş gidiş başka bir sancıyı gömüverdi haritama. Ocağımda köz olmuş bekleyişler, dumanımda sevgiliye dair hasretlikler var.
Puslu bir günün sundurmasına oturuvermiş beni seyreylemekte zaman. Kalabalık yağmur damlaları dolanıvermekte üzerimde ben bir hasret müziğini çevirmekteyim ıslıklardan sözcüklere.
Ah yüreğimi avuçlarına verdiğim güzellik, bilir misin yaradan da yüreğini aynı şey için vermişti avuçlarıma. Adına AŞK dediği o derin yanma hali hatrına. Şimdi yağmurlara siper etmekteyim bedenimi varlığını benden esirgeyenlerin hatrına. Her damla söndürüversin seni benden alanlara duyduğum öfkenin ateşini.
Konuşmak istiyorum
dil susuyor,
söylemek istiyorum
can susuyor,
yazmak istiyorum
el susuyor,
Hayatı doğru kişilerle yürüteceğini düşünüp yanlış insanlara sarılır durur insan. Hayatındaki en doğru insanı hiç bir zaman bulamayabilirsin, ne yaşarsan yaşa kendine tutunmayı ve yaşamayı öğren…
Kendini arıyorsun diyelim. İlk bakacağın yer neresi olur? kitaplıkta olabilir misin? yazılan her bir sözde kendini çıkarttığın ve seni anlattığını düşündüğün paragraflar arasında, yok musun? ya dolabında hani o kadar kıyafet arasında saklanmış olabilir misin? siyah, beyaz, gri, mor, mavi hangi renktesin hangi askıda asılı kalmışsın apansız...
Pencereden dışarı sarkmış olabilir misin? kendinden kaçmak için dışarı atmıştın hani orada bir yerlerde görebildin mi kendini? Dinlediğin müzikte misin yoksa? bu parça beni anlatıyor dediğin... Peki o parça bittiğinde ne yapıyorsun bitiyor musun? yoksa başa sarıp hep seni anlatmasını mı dinliyorsun.
Kendini aramaya devam ediyor musun? şu televizyonda dönen kliplerde, dizilerde, haberlerde misin? renkli ve son hızla kayıp gidiyor musun resimler arasında.
HAYAT başkalarının üzerine kurulmayacak kadar değerlidir, hayatı başkalarının değil kendi düşlerinin üzerine kur ve başkalarıyla değil kendin ile anlamlandır, sen büyüdükçe sevgin büyüdükçe o dünyanın içine beklentisiz sevgiler girecektir.
Birilerinin değil kendi sevginin büyüklüğüyle anlamlı olacaktır günün ve geleceğin, hayat bunu öğretmek için çok çaba harcıyor oysa biz hep dışarıda oynuyoruz şu sözü unutmamak gerek KENDİNİ BİL...
İnsan olmaya başladığımızı sandığımız anlar vardır. Sevgiyi hissederiz varız deriz, korkuyu yaşarız yok olmayı isteriz ki buda bir var olma göstergesidir. Yaşarız yaşanmışlığımızdan birşeyler anlamaya çalışarak. Sorgularız neyin doğru neyin yanlış olduğunu, biri çıkar gelir der ki, Adam asmak doğrudur.. diğeri der ki o canı biz vermedik ki biz alalım. Biri der ki bu insan değil, bir başkası der ki o bir melek. Yaşıyoruz birilerinin tariflerinden, isteklerinden, düşlerinden ve düşüncelerinden kendimize arttırdığımız hallerimiz ile.
Düşünüyorum da biz bütün bunlar olmadan da yaşamayı biliyoruz birey olarak, neden diye sormaya bile gerek duymadan VARIZ ve İSTİYORUZdur belki de doğru cevap. Evet doğru cevapların bile söylenme zamanları vardır. Doğru anı yakalamak, doğru anda değilsen söylediğin sözlerin hiçbirinin bir anlamı olmuyor çünkü. Farkında olduğumuz ile birlikte yaşanmışlığımızın getirdiği yüklerinde bir kararı vardır yaşantımızın üzerinde. Bu yüzden böylesine suskun ve teslim olmuş halde yaşarız bu hayatı.
Özgürlüğümüz susuz kalmış bir serçenin yapraktaki son damlayı bulması gibi saklanmakta ağaçların dalları arasında. Aslında biz o ağacın kendisiyiz ve her bir yaprağı tutan dallarız ve o dalların ait olduğu bedeniz ve bedenin dünyaya bağlandığı köküz. Hayat biziz, oysa korkularımız bizi ağacın üzerindeki serçeye çeviriyor. Belki de korkularımızda değil çekincelerimiz, hesap vermek zorunda kalışlarımız. Yarın bitecek bir sancının son çırpınışlarıdır belki de yaşadığımız.
bir türkü gibi seslendirerek dostluğunu,
kehirabar sarısı hüzünlerden sıyrılmak
ve yola düşmek istiyorum artık.
zulamda içe batan kurşuni ağırlıklar
ve derimi zorlayan kınsız yalnızlıklar.
kaçamak bir ölümün son nefesindeydim.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!