Zamanın ötesinden geliyorduk,
Kendimize çıplak idik hayata karşı giyinik.
İçimiz acırdı şivemiz elvermezdi tarife.
Hoyrat bir sevdaya düşerdi yüreğimiz,
Hırsızlık yapmışız gibi gizlerdik aşkla baktığımız sevdiğimizi...
Kokular aparırdık topraktan, üzerimize çalakalem sevinçler sürerdik.
hep hoşgeldin demek istiyorum sana
hoşçakalsız yarınlara inat
tüm varoluşuna dokunmak istiyorum
her gülüşüne uzanmak ve gülüşünün yanına bir söz dizisi bırakmak
sana bakan ve gören herkesin beni görmesini istiyorum
çok şey mi istiyorum?
seni baharmışsın gibi özlüyorsa
bu kentin çocukları,
gözleri yorgun düşüyorsa
ufuktaki çizgiye bakmaktan,
hasretine yenik düşmüşse
rüzgarla gelen bulutlar,
Ne büyük hayalleri vardır çocukluk hallerimizin. Hani çocuklar saf olurdu da dilekleri ve hayalleri gerçek olurdu.
Ne oldu benim hayallerime hepsi boktan bir düş olarak kalıverdi bir kenarda. Hangi çocuk düşlerini gerçekleştirmek istmez ki?
Tüm çocuklar değil mi?
O zaman düşlerine engel koyanların ruhlarına engeller konulsun da çocukların hayalleri gerçekleşsin.
Güneşin olmadığı yerde karanlık hakim olurmuş. Gecede doğan güneşi görene kadar hayattaki tek gerçeği karanlık zannedermiş. İlk kez gözlerini açtğında güneşi gören ise gece gelene kadar güneşin ve ışığın hiç bir zaman gitmeyeceğini düşünürmüş... Ne ile doğarsanız doğun geceyi ve gündüzü mutlak suretle yaşayacaksınız. Her zaman mutlu olmayı seçin ve farkına varın yaşamınızın. Hayat size tek gerçeğin siz olduğu gösterecektir, her güneş doğuşunda ve batışında...
Hayatın tılsımını fark ettiğin anda sihirli bir dünyaya geçiş yaparsın. Gerçek sihir dokunduğun, gördüğün, duyduğun, hissettiğin ve tattığın her şeyin içinde yani sende sihirli olan sensin dünya senin sihrinle tılsımını çözecektir işte o zaman özlenen mutluluklara dokunabilirsin...
Haydi düşe dalalım dedi çocuk ve hayata uyanmayı seçti adam.
Hangisi gerçek ki dedi çocuk, elindeki boşluğu gösterdi adam.
Artık oynasak ve mutluluk kahkahaları atsak dedi çocuk,
kahkaha atmak ayıp dedi ve sustu adam
Sen büyümeyi yanlış anlamışsın,
bu büyümek değil, yaşamamak dedi çocuk
Güzel bir çocuk değildim, güzel bir insan olmayı seçtim. Şimdi; çiçek açıyor yüreğimde, sözlerimde bahar kokusu var, gözlerimde kocaman GÜLÜMSEME
Mutluluk da ağır geldi, mutsuzluk da yordu…
Ben, ikisinin arasındaki o isimsiz durakta, "hal'sizlik"te konakladım.
Ne kahkaha attım doya doya, ne ağlayabildim içimi söke söke.
Sanki duygular ellerini eteğini çekti benden.
Durağan bir rüzgâr oldum; esmeden, savurmadan, varlığımı bile hissettirmeden.
Bir adımız vardır elbet
hayatın karanlığına ışık tutan.
Her ne kadar
hanesiz mekanlardan gelmiş olsa da
düşlerimiz.
İsimsiz kahramanların avuçlarından
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!