Muhittin Alaca Şiirleri - Şair Muhittin ...

Sevgi aksın gönlümüze,
Kır çiçekleri açsın, bahçemize.
Kötülük bulaşmasın, özümüze,
Yalan karışmasın, sözümüze.

Çocuk; umuttur, güç katacak gücümüze.

Beş sene önce seslenmiştim sana,
Kömürün gibi dünyamızı karartma!
Umutlarımızı gömme, hırçın sularına!
Sitemim sana, Zonguldak Limanı!

Efkârlıyım, bu sonbahar akşamı.

Hayat kopardı saçlarımdan siyah telleri,
Yüzümde yılların imzası çizgiler yorgun.
Baharda açar sevdanın hercaî gülleri,
Yalnız bülbüller değil, sazlar-ezgiler yorgun.

Med-ceziri geçti gözlerinin, sular durgun;

Neden boynun bükersin,
Melül melül bakarsın,
Ciğerimi yakarsın?
Yüreği yaralı ceylan,
Bahtı karalı ceylan.

Rüya gibi tatlısın, su kadar elzem,
Bir kuğu misali mavi gölümde
Süzüldükçe, katmerleşir özlem.
Bir şebnemsin gonca gülümde,
Çözüldükçe devleşir, sendeki gizem.

Gülen gözlerinden neşe saçarak,
Yıkık duvarlarımı onaran sendin.
Mavi bir yaşama kapı açarak,
Ruhuma şefkat kanatlarını serdin.
Sığınağım oldun çarçabuk,
Karşılarken demet demet gül derdin;

Şiir ülkesinin sevgi prensesi!
Sensiz gecelerin koynuna bırakarak,
Yalnızlık fitilini yakıp da gittin.
Hangi kefe cam kırıklarımı tartar?
Hüzün izmaritleri gün be gün artar.
Hep hicran mı çalacak şarkıların nağmesi?

Asırlık çınarın dallarına kuşlar üşüştü,
Rüzgâr esti, kar taneleri uçuştu.
Senden ayrı kalalı Güzel!
Şakaklarıma akça birkaç tel düştü.

Ne sen koptun imgeli sözlerimden,

Bir yâr sevdim, meftunum sandım,
Baktım ki, benden mecnunlar varmış(!)
O b/ela gözlerine kandım,
Gel-gitleriyle savruldum, yandım,
Dilimden düşürmedim, adını andım;
Gördüm ki, etrafı avcılar sarmış.

Bu havalar, kırlar, kuşlar mı?
Öldürücü ısırgan bakışlar mı?
Beni yorgun yapan nedir?
Yollar mı, sarp yokuşlar mı?
Dut gölgesinde olsa bir sedir,
Bir asır uzansam yeridir.