Muhittin Alaca Şiirleri - Şair Muhittin ...

Kanadın kırık, yüreğin yaslı;
Akdağı’ndan mı havalandın, Simav Gölü’nden mi?
Ebruların al al, Kütahya’dan aslı;
Gümüş Dağı’ndan mı yoksa; Porsuk Çayı’ndan mı?
Uçup güney iline düştün.

Ey hülyama parlayan ay ışığı!
Değerli bir madalyon gibi
Sol yanımda taşırken sevgini,
Lal oldu şirin dillerin,
Hangi kentte saklı kaldı,
Yarım kalan hayallerin?

Deniz ötesi gözlerinden uzakta,
Çocukların gülüştüğü rüya adasındayım.
Burada ceylanlara pusu kuran,
Çakal gölgelerinin esamesi yok.
Ar çivisi sökülmemiş hayatların,
Hırs yok, ihanet yok.

Hangi kumsal, nazenin ayaklarını saklar?
Köpükler yarışır, dokunmak için izlerine.
Ege’nin girintili koylarında gün ölürken,
Güneş yerini emanet bırakır gözlerine.
Hırçın dalgalar ninnisini bölerken,
Gece, kırık yüreklerin derdini paklar.

Yanı başımda Irak kaynıyor, Filistin ağlıyor;
Seyirci olmaktan başka, bir şey yapmış değilim.

Bombalar kan olup gökten yağıyor,
Parçalanan yüreklere merhem sürmüş değilim.

Ne zemheri, ne de ayaz,
Dallardan sarkıyor kiraz.
Gözlerim saatlerde, dilim lâl;
Bahar olsa da alamam haz,
Ya kendin gel, ya beni de al!
Sensiz hayatım siyah-beyaz.

Dünya kan ve gözyaşıyla olmuşken harman,
Merhametinden bir dirhem ver, Ya Resûlallah!
Sızlayan yüreklerin derdine derman,
Şefkat ikliminden, bir merhem sür, Ya Resûlallah!

Sen olmasaydın, hicranların olur muydu tesellisi? Vuslat yolcularının, kalır mıydı neşesi?

Toprağın yağmuru, gecenin sabahı,
Kışın baharı beklemesinden çok,
Bülbülün bir güle hasreti gibi,
Özlüyorum gülüm, özlüyorum.

Çekme üzerimden kollarını,

Akrep ve yelkovan kıskacında yıllar,
Ne çabuk tüketti ömrünü, annem!
Yüzünde çizgiler, saçında kırlar;
Bir yığın çilenin şahidi, annem!

Sevgin, yüreğimde sönmeyen köz;

Aşk, kozmik gönüllerde can çekişirken,
An kadar hızlı akıyor yıllar;
Isırgan gibi dalar, kalır anılar.
Metropolün kuytu bahçelerinde,
Gurup vakti gün akşamla sevişirken,
Acı bir gülümseme düşer lâlenin gamzelerine.