Muhittin Alaca Şiirleri - Şair Muhittin ...

Kanadın kırık, yüreğin yaslı;
Akdağı’ndan mı havalandın, Simav Gölü’nden mi?
Ebruların al al, Kütahya’dan aslı;
Gümüş Dağı’ndan mı yoksa; Porsuk Çayı’ndan mı?
Uçup güney iline düştün.

Deniz ötesi gözlerinden uzakta,
Çocukların gülüştüğü rüya adasındayım.
Burada ceylanlara pusu kuran,
Çakal gölgelerinin esamesi yok.
Ar çivisi sökülmemiş hayatların,
Hırs yok, ihanet yok.

Ey hülyama parlayan ay ışığı!
Değerli bir madalyon gibi
Sol yanımda taşırken sevgini,
Lal oldu şirin dillerin,
Hangi kentte saklı kaldı,
Yarım kalan hayallerin?

Hangi kumsal, nazenin ayaklarını saklar?
Köpükler yarışır, dokunmak için izlerine.
Ege’nin girintili koylarında gün ölürken,
Güneş yerini emanet bırakır gözlerine.
Hırçın dalgalar ninnisini bölerken,
Gece, kırık yüreklerin derdini paklar.

Dünya kan ve gözyaşıyla olmuşken harman,
Merhametinden bir dirhem ver, Ya Resûlallah!
Sızlayan yüreklerin derdine derman,
Şefkat ikliminden, bir merhem sür, Ya Resûlallah!

Sen olmasaydın, hicranların olur muydu tesellisi? Vuslat yolcularının, kalır mıydı neşesi?

Yanı başımda Irak kaynıyor, Filistin ağlıyor;
Seyirci olmaktan başka, bir şey yapmış değilim.

Bombalar kan olup gökten yağıyor,
Parçalanan yüreklere merhem sürmüş değilim.

Ne zemheri, ne de ayaz,
Dallardan sarkıyor kiraz.
Gözlerim saatlerde, dilim lâl;
Bahar olsa da alamam haz,
Ya kendin gel, ya beni de al!
Sensiz hayatım siyah-beyaz.

Beyaz kâğıtta duran mürekkep lekesi gibi,
Yüreğime çöreklenmiş duruyorsun.
Zılgıt yemiş iç çekişlerimin koynunda,
Hasret nöbetlerimin gonguna vuruyorsun.
Sırra kadem bastığından beri;
Düşlerimin mavisine, hüznün siyahını katıyorsun.

Keldağ’ın gibi yalnız, başı karlı
Lavları sönse de içerisi harlı;
Sevda şairlerinin irem bağı,
İlham kaynağı mısın Yayladağı?

Şirin şehrinin çıkmaz gürültüsü,

Üzülme: Kederli bulutlar, gözlerine tutunur;
Sevda gemilerim, fırtınaya tutulur.

Üzülme: Kanar divitim, şiirlerim ağlar;
Hülyalı kelimelerim, karalar bağlar.