Muhittin Alaca Şiirleri - Şair Muhittin ...

Sanmayın çekip gitti, veda dahi etmeden,
Sizleri yüreğimde, taşıyorum çocuklar!
Sabahleyin erkenden, çil horozlar ötmeden,
Okul için yollara, düşüyorum çocuklar!

İlk dersin ilk zilini, aşk ile çalıyorum,

Çocuklar sizlerden ayrı,
Bir hoşum, bir hoş.
Sınıflar boş, sıralar boş, bahçeler boş.
Koş yavrum koş! seslerini dahi özledim,
Nöbetçi öğretmenlerinizin.

Aşk-ı pervaneydim, izini sürdüm,
Kalkıp yâd ellere göçtüm olmadı.
Sevgimi damıtıp, özünü verdim,
Uğruna çölleri geçtim olmadı.

Kırdım kalemimi, yazdım boşuna,

Üstümde çilenin isi, pası var,
Maziyi süpürüp silsen olmaz mı?
İçimde gurbetin izi, yası var,
Hasreti bitirip gelsen olmaz mı?

Neredeyim acep, soruyor musun?

Ölmedim

Ardından gelirim, demiştim fakat,
Çok daraldım gülüm, hâlâ ölmedim.
Mecalim tükendi, kalmadı takat,
Çok yoruldum gülüm, hâlâ ölmedim.

Turnalarla haber salmam bil ki yâr,
Dönme istiyorsan, gittiğin yerden!
Gelirsen burada olmam belki yâr,
Köreldi hevesim, vazgeçtim serden.
Hapsederken beni, beton dört duvar,
Arayıp da bulsan, ne yararı var?

Nereye Böyle?

Düşünceli, mahzun, aheste, durgun,
İçini çekerek, nereye böyle?
Derbeder, vurgun, sitemli, yorgun,
Uzağa bakarak, nereye böyle?

Kader yıktı geçti, savurdu bizi,
Ne mazimiz kaldı, ne de sılamız.
Tarifsiz acılar, kavurdu bizi,
Ne közümüz kaldı, ne de külümüz.

Yazmıyor kalemim, dilde söz bitti,

Yüreğinin sıcacık limanına sığınan,
Bir sevda şairini vurmak reva mı söyle?
Seni gözünden dahi kıyamayıp sakınan,
Vefalı, cam bir kalbi kırmak reva mı söyle?

Ellerim uzanmıyor biliyorsun uzaktan,

Yıllar geçti selam, yoksa üç satır,
Karalarsın diye, sabrediyorum.
Ansızın kapımı, varsa az hatır,
Aralarsın diye, sabrediyorum.

Aşarsın dağ gibi, gurur bendini,