Muhittin Alaca Şiirleri - Şair Muhittin ...

Yaşadıklarım tiyatro mu gerçek mi anne?
Birbirinin ardından çamur atan atana.
Vefa, yalnız bir semtin adında mı kalmış ne!
Kardeş görünüp birbirini satan satana.
Anneler gününü nasıl kutlayayım söyle?
Kahpe bir kurşunla vurulup yatan yatana…

Gittin ya, kâbustan beter her anım,
Çöken yanım solu, yoklar dururum.
Dümenim bozuldu, biter dermanım;
Yüküm gamla dolu, tekler dururum.

Sadece zulamda resmini değil,

Karda yolunu kaybeden zarafet!
Çıka bata yürüyüp düşüyorsun.
Yağan kar mı, yoksa sen misin afet?
Titrek bir ceylan gibi üşüyorsun.
Gel yüreğimin alevinde ısın,
Alazım seni de yakarsa affet!

Rüzgarda sallanan yazman zarafet,
Oyasında pullar, pek yakışıyor.
Kaşlar yay, kirpik ok, gözlerin afet,
Yüzündeki çiller pek yakışıyor.

Nazınla, cilvenle, yürek yakarsın,

Bu şehrin geceleriydi beni şair yapan,
sokaklarında bir meczup gibi dolaşırdım.
Ay doğmayan kış gecelerinde,
puslu lambalar dinlerdi efkarlı şiirlerimi.
Asi gibi derinden ve sessiz akıp giderdim,
Antakya’nın dar sokaklarında.

Yaşlı dünyamız yine buhranlıyken; dumanlı, sisli
Ufukta, sessiz bir dolunay gibi belirdin.
Sineler kirden arınmayı beklerken; katranlı,isli
Bu sefer, bir hazan vakti tüllendin geldin.

On bir aylık yoldan geldin, cennet kokuları saçtın.

Kayınçom sendeki bu talih nedir?
Zonguldak’ın kömür karası mıdır?
Mutluluk dediğin ah neresidir?
Yer ile Kafdağı arası mıdır?

Taşı sıksan çıkarırsın suyunu,

Portakal çiçekleri, akasyalar açarken,
Baharda bir bir kırıldı, en kavi dallarım.
Turnalar sevda diyarına aşkla uçarken,
Uzaktın, ilişmedi ellerine ellerim.
Artık hasretlik şarkıları dizmeyeceğim,
Ahu gözlerine şiirler yazmayacağım.

Duymazsın dilimden, bir tek kelime,
Yorgun düştüm bitap, sözüm kalmadı.
Gerek yok kağıda, artık kaleme,
Sana ithaf kitap, yazım kalmadı.

Kaybettim kendimi, bulamaz oldum,

Kiminiz bir banka oturmuş,
Kiminiz ayakta, geyik muhabbetinde.
Cilveniz, havanız yerli yerinde.
Karanfil Sokağın güzel kızları!
Daha çiçekler açmadan,
Yazı getirdiniz bu sokağa.