Muhittin Alaca Şiirleri - Şair Muhittin ...

Sen ki pervanesin, umut peşinde,
Tutuşmuş yüreğin, aşk ateşinde,
Volkanlar patlarken şu sol döşümde;
Bir nefes canım var, al senin olsun!

Hasretin düşürdü, ah ile zara,

Bir şarkısın dilime doladığım,
Lirik şiirsin gönül sayfamda.
En çok yaz yağmurlarını severdim,
Sırılsıklam ederdi sevgiye susamış
Çorak bedenlerimizi.
Yokluğunda hüzün çöküyor bazen,

Çarçabuk gelişti açtı gül gibi,
Ham idi pişiyor senle aşkımız.
Öyle bir sevda ki, coştu sel gibi,
Sol yandan taşıyor senle aşkımız.

Ömrümüz tükenmiş hüzünle, yasla,

Bir renk, tene bunca yakışır mı yar?
Ten değil, som altın, yirmi dört ayar,
Tonlar bir bir söner, maviye uyar;
Dalgalar köpürür, sahiller taşar,
Sen mavi giyince, denizler coşar.

Tadı yok hayatın, bana dar şehir,
Gönül hissiz, hasta, her anım çile.
Mevsimler değişti, baharlar zehir,
Bülbül sessiz, yasta, zâr eder güle.

Bağlantılar kopmuş, gelmiyor selam,

Gördüğümden beri, uykular haram,
Ey yüzü gülecim, bilmem ne suçum?
Varlığın saadet, yokluğun dram,
Ey yüzü gülecim, sevgine açım!

Gamze çak gülümse, kutup yıldızım,

Ey viran kalbimi süresiz ç/alan!
Unutmak mümkün mü, kanarken ciğer?
Kocaman boşlukmuş, geriye kalan,
Senle her şey eşsiz, hoş imiş meğer;
Sensiz hayat zevksiz, boş imiş meğer.

Ömrümce peşinden, koşturdum durdum,
Bir insan daha kaç, ile sürülür?
Gelene, geçene, hep seni sordum,
Bir insan daha kaç, kula sorulur?

Her sıcak bakışla, depreşti solum,

Sensiz yaşantının tadı, tuzu yok,
Her şey iğreti ve noksan duruyor.
Mutluluğun rengi, adı, izi yok.
Gözlerim her yerde seni arıyor.

Sen nesin, Leyla mı yoksa Aslı mı?

Uyan, pencereden, bak dışarıya,
Gün ışık saçarken, sesin çıkmıyor.
Bülbüller ötüyor, bak şu arıya,
Kumrular uçarken, sesin çıkmıyor.

Ey gönül dağımın, nazlı hazalı!