Muhittin Alaca Şiirleri - Şair Muhittin ...

Sen benim sol yanda ayrılmaz parçam,
Alnını öpüyor simsiyah perçem.
Gül gibi zarifsin, nazlı, işveli;
Esiyor başımda sevdanın yeli,
İkinci baharım, ey minik serçem!
Alnını öpüyor simsiyah perçem.

Portakal çiçekleri, akasyalar açarken,
Baharda bir bir kırıldı, en kavi dallarım.
Turnalar sevda diyarına aşkla uçarken,
Uzaktın, ilişmedi ellerine ellerim.
Artık hasretlik şarkıları dizmeyeceğim,
Ahu gözlerine şiirler yazmayacağım.

Sana durgun bir gökyüzü,
Engin bir deniz bırakıyorum.
Beni her düşündüğünde,
Tüm işleri bir kenara bırak,
Mavi mavi bak!

Sen mavi menekşem!
Bir rüyadan mı, yoksa Kafdağı’ndan mı?
Düştün ıssız vahalarıma.
Erittin yalnızlığın buz dağlarını,
Başlattın ikinci baharı,
Dindirdin ah-u zârımı.

Tüm renkler yakışır, diyorum lâkin,
Mor giyip hazalım, cana kastetme!
Kalbime inecek, yavaş ol, sakin,
Mor giyip güzelim, suikast etme!

Seni gördüğümde, bir hoş olurum,

Sıcaklar iyiden iyiye çöktü,
Gel artık, açtı bak, mor lavantalar!
Şairin ardından, nice yaş döktü,
Bul artık, açtı bak, mor lavantalar!

Ebedi kalmaya, yeminin mi var?

Yaşlı dünyamız yine buhranlıyken; dumanlı, sisli
Ufukta, sessiz bir dolunay gibi belirdin.
Sineler kirden arınmayı beklerken; katranlı,isli
Bu sefer, bir hazan vakti tüllendin geldin.

On bir aylık yoldan geldin, cennet kokuları saçtın.

Şu Ege’nin en güzeli,
Can evimin tek özeli,
Şiir, şarkı, aşk gazeli;
Bornovalım, Bornovalım,
Beyaz lâlem, düz ovalım!

Vefa bilmez bağda, muzdarip güller,
Kimi koklar derer, kimi soldurur.
Cefa bitmez çağda, pek garip kullar!
Kimi üzüp kırar, kimi güldürür.

Kapılma işve-naz, yakan kaşına,

Kayınçom sendeki bu talih nedir?
Zonguldak’ın kömür karası mıdır?
Mutluluk dediğin ah neresidir?
Yer ile Kafdağı arası mıdır?

Taşı sıksan çıkarırsın suyunu,