Muhittin Alaca Şiirleri - Şair Muhittin ...

Sen mavi menekşem!
Bir rüyadan mı, yoksa Kafdağı’ndan mı?
Düştün ıssız vahalarıma.
Erittin yalnızlığın buz dağlarını,
Başlattın ikinci baharı,
Dindirdin ah-u zârımı.

Yağmalanmış bu atlası terk edip,
maviye koşalım seninle.
Siyahtan başka tonları fark edip,
mahzun yalnızlığın ipini çekip,
maviye koşalım seninle.

Kuş gibi uçup giden, çocukluk anlarımı,
Muşlu Tepesi’nin zor yokuşunda aradım.
İçim içime sığmaz, coşkulu yanlarımı,
Karasu Çayı’nın gür akışında aradım.

Bitmiş eski sevdalar, vefa hani nerede?

Yüzüm gülmez, ta ezelden,
Kırma beni, çilem çoktur!
Fayda gelmez, her güzelden,
Germe beni, halim yoktur!

Dokunma hiç, gönül yaslı,

Yollarına baka baka yoruldum,
Meyro geri dönmen, zor mu bu kadar?
Senden başkasına, sanma vuruldum,
Meyro sana ölen, var mı bu kadar?

Ulaşmıyor artık, haber, selamım,

Sen benim sol yanda ayrılmaz parçam,
Alnını öpüyor simsiyah perçem.
Gül gibi zarifsin, nazlı, işveli;
Esiyor başımda sevdanın yeli,
İkinci baharım, ey minik serçem!
Alnını öpüyor simsiyah perçem.

Tüm renkler yakışır, diyorum lâkin,
Mor giyip hazalım, cana kastetme!
Kalbime inecek, yavaş ol, sakin,
Mor giyip güzelim, suikast etme!

Seni gördüğümde, bir hoş olurum,

Sıcaklar iyiden iyiye çöktü,
Gel artık, açtı bak, mor lavantalar!
Şairin ardından, nice yaş döktü,
Bul artık, açtı bak, mor lavantalar!

Ebedi kalmaya, yeminin mi var?

Şu Ege’nin en güzeli,
Can evimin tek özeli,
Şiir, şarkı, aşk gazeli;
Bornovalım, Bornovalım,
Beyaz lâlem, düz ovalım!

Vefa bilmez bağda, muzdarip güller,
Kimi koklar derer, kimi soldurur.
Cefa bitmez çağda, pek garip kullar!
Kimi üzüp kırar, kimi güldürür.

Kapılma işve-naz, yakan kaşına,