Muhittin Alaca Şiirleri - Şair Muhittin ...

Artık geri gelemem,
Toprak yaslı, yol yaslı.
Neşelenip, gülemem,
Yürek yaslı, dil yaslı.

Ruhum sonsuz, kahırda,

Havası kuraktır, insanı sıcak,
Görmek istiyorsan, gel Kırıkhan’a!
Ciğerler dizilmiş, tütüyor ocak,
Dürmek istiyorsan, gel Kırıkhan’a!

En güzel örnektir özlem, sılaya,

Beklemekten yoruldum,
İstemem gelme artık!
Yeterince kırıldım,
Gönlümü alma artık!

Hep ben idim ezilen,

Düşmeliyim diyorum, şehrinin yollarına,
Koşmalıyım diyorum, ansızın kollarına.
Gelmesem tadı olmaz, gecenin ve mehtabın,
Olmalıyım yığınlar içinde muhatabın.
Palmiyelerde boynu bükük kalmasın kuşlar,
Sevinsin kaldırımlar, bastığın parke taşlar.

Esti geçti, sana deli değilim,
Kalmadı mazinin, pek bir anlamı.
Çıkmaz sevdalara yoktur meyilim,
Biraz kırgın, biraz buruk gönlümü,
Artık almasan da olur Mariya!
Dündü, yok sevesim, bitti o rüya.

Kurşun gibi ağır, hasretlik, firak,
Kendimi bir türlü, bulamıyorum.
Kalbin avucumda, bedenin ırak,
Sensiz ne yaparım, bilemiyorum.
Saplandı sineme, yivli çelik ok,
Yâr, yara sarardı, geleceğin yok.

Hüzün sarıp durdu, gönül dağımı,
Hevesim uçmadan, gelseydin keşke!
Hazan vurup serdi, o gül bağımı,
Baharım geçmeden, gelseydin keşke!

Çok çektim, hasretlik, belimi büktü,

Fazla şey beklemem, bil ki ay yüzlüm,
Gözlerime bakıp, aşkla gül yeter!
Kesme kelamını benden bal özlüm,
Ruhumu okşayan tatlı dil yeter!

Bitir bu hasreti, özlemi bitir,

Gençlik yıllarımın dağ ceylanı, kır çiçeği,
Ele avuca sığmayan,
Köyün en güzel kızı,
Ah Asiye’m, ah!
Çeyrek asır sonra çıktın yine karşıma,
Başladı tekrar,

Germe Kendini

Germe kendini böyle, suratını asarak,
Ben senin hep o güleç yüzüne aşinayım.
İncitme yüreğimi, damarıma basarak;
Kalbim sana emanet, nereye taşınayım?