Muhittin Alaca Şiirleri - Şair Muhittin ...

Mantara göbelek, nişana yüssük,
Patlıcana balcan, kediye püssük,
Traktöre matur, dargına küsük;
Evlada döl derler Kırıkhan’ımda.

Kız kardeşe bacı, nineye ebe,

Koştum yar peşine, damla yılmadım,
İlden ile sürdü, çevirdi yollar.
Düştüm har döşüne, gamla ölmedim,
Aldan ala vurdu, kavurdu çöller.

Balı bırak, paslı zehirler içtim,

Tüten bir volkanım, savrulur külüm,
Değme dedim değme, sen de yanarsın.
Yaramdan al kanım, sızıyor gülüm,
Sevme dedim sevme, sen de kanarsın.

Uzak dur ilişme, bana el gibi,

Bir fırtına koptu, gövdemi sallar,
Dalgalar sürükler meçhule doğru.
Çok soğuk, karanlık, köpüklü sular,
Yüreğime çökmüş, dinmiyor ağrı.
Ben yitik aşkların gamlı neferi,
Şaşırdım yolumu deniz feneri.

Her yüze güleni samimi sanma!
Post bulursun ama dost bulamazsın.
Söylenen yaldızlı sözlere kanma!
Köşk bulursun ama aşk bulamazsın.
.
Ağzınla kuş tutsan, yaranamazsın,

Aşk Geceyi Sever

Aynı denizin, kavuşmayan iki yakasıyız,
Dalgalar özlemle kıyılarımıza vururken;
Ne olur, usulca rüyalarıma gel,
Gecenin en ince deminde.

Gittin ya tıkandı, şuramda nefes,
Sustu şakrak bülbül, yaslı kanarya.
Takatim tükendi, yaşamdan heves,
Almadan bekledim, ben seni Arya,
Yıllar yılı yordun, sen beni var ya!

Milattan sonra yıl kırk, yaymak için hak dini,
Hazreti İsa iki havari yolluyordu.
Bırakın diyorlardı, geçmişinizi, dünü,
İnandıklarınızın ve putların tümünü!
Bir tek kişi verilen mesajı alıyordu,
Cüzamlı oğlu için, kentten uzakta, naçar;

Bu şehrin geceleriydi beni şair yapan,
sokaklarında bir meczup gibi dolaşırdım.
Ay doğmayan kış gecelerinde,
puslu lambalar dinlerdi efkarlı şiirlerimi.
Asi gibi derinden ve sessiz akıp giderdim,
Antakya’nın dar sokaklarında.

Ömür takviminde, tükendi yıllar,
Düşler bölük-pörçük, hayaller rafta.
Vuslata ermeden, tıkandı yollar,
Ben burada yalnız, sen o tarafta,
Olduk sabır taşı, kaldık arafta.