Muhittin Alaca Şiirleri - Şair Muhittin ...

Ansızın göç edip, düştüm ırağa,
Gurbet bana mesken, sılam kalmadı.
Düşe kalka geldim, en son durağa,
Yaklaştım menzile, yolum kalmadı.

Ecel ipi kıldan inceymiş meğer,

Terk ettim kentleri, dağlara kaçtım,
Yollar beni bozdu, kusturdu ceylan.
Talan yüreğimi, tek sana açtım,
Eller beni üzdü, küstürdü ceylan.

Dindirmez efkârı, mızrabım, sazım,

Kaşlar yay, kirpik ok, kısmetim deyip,
Mavi, yeşil, çakır gözlere kanma!
Kulağa hoş gelen cümleler duyup,
Özlü, süslü, şeker sözlere kanma!

Aldatmasın, boyu, posu, boyası,

Kar-tipi sarmadan gönül dağımı,
Cemreler düşerken, gelemez miydin?
Yitirmeden heves, gençlik çağımı,
Sevda kuşlarını, salamaz mıydın?

Tenha sahillerde, gezer dururdum,

Erguvanlar açtı, sabah çöktü sis,
Karadutlar oldu, adın, izin yok!
Güller koku saçtı, siyah döktü mis,
Böğürtlenler doldu, tadın, tuzun yok!

Gölbaşı’na indi, ördekler, kazlar,

Kiminiz bir banka oturmuş,
Kiminiz ayakta, geyik muhabbetinde.
Cilveniz, havanız yerli yerinde.
Karanfil Sokağın güzel kızları!
Daha çiçekler açmadan,
Yazı getirdiniz bu sokağa.

At sırtında nice kıtalar gezdik,
Şanlı mazimiz, özümüz var bizim.
Gönüllere sevgi, hoşgörü yazdık,
Tarihte mühür, izimiz var bizim.

Bir gergefte işlenmişiz dantele,

Gereği yok önden çığır açmaya,
Karda koşanlara, izler kâr etmez.
Alışkındır dünden, ağu içmeye,
Korda pişenlere, buzlar kâr etmez.

Nasihat etmeyin, nutuk çekmeyin,

Bitti özlü sözler, dilim lâl olmuş,
Gitti yazlar, güzler, bağda gül solmuş,
Tüttü söndü közler, yalnız kül kalmış;
Buluşmak güzelmiş, akşam çayında,
Yâr sensiz naçarım, kasım ayında.

Senden ayrı dünyam, soğuk zifiri,
Dinmiyor melâlim, aşk çıramı yak!
Cemre ol düş, bitsin süren zemheri,
Gitsin çorak halim, yeşil yeşil bak!

Hasretinden deli, divane oldum,