Muhittin Alaca Şiirleri - Şair Muhittin ...

Var iken yüce Hak, umutsuz olma!
Ey oğul, darlıkta, dövünme sakın!
Hayata gamze çak, hep mutsuz olma!
Bomboş kuruntuyla, avunma sakın!

Haram lokma katıp, bozma aşını,

İyiyim dememe, kanıp hâlimi,
Bilmezsen, ben nasıl iyi olurum?
Ne haber, ne selam, gelip zilimi,
Çalmazsan, ben nasıl iyi olurum?

Sendin hayatımın, gerçek anlamı,

Benim için kıskanç, deme boşuna!
Söyle gülüm, nasıl kıskanmayayım?
Çıldırtırken, çok mu gider hoşuna?
Söyle balım, nasıl kıskanmayayım?

Aşk-ı pervaneyken, ceylan gözlere,

Mülteci olurlar diye sevinme,
Pusuda avcıdan, betersin emmi!
Yengem duyar ise, başlar dövünme,
Nataşa neyine, bitersin emmi!

İnemez olmuşsun, dördüncü kattan,

Ey aday adayım, çıktın meydana,
Ne kat var, ne at var, ne damda dana!
Bayramlık ağzımı açtırma bana;
Esnaf der, ver bu ay, sen dersin ki oy!

Harca harca bitmez, maaş asgari,

Ey yitik sevdamın, gurbet kaçağı,
İzini bulmadan, ölmeyeceğim.
Geçse de ömrümün, en güzel çağı,
Kapını çalmadan, ölmeyeceğim.

Gittin de dönmedin, şu Kırıkhan’a,

Güneş battı yine, her yer kapkara,
Gecemde yıldızım, ayım olsaydın.
Yokluğun içimde onulmaz yara,
Dinsin diye sızım, meyim olsaydın.

Tüm şiirler sanki bana yazılmış,

Kuru dallarımı, kırıyorken yel,
Görseydin, ömrümün sonbaharında.
Vuslat hayalleri, kuruyorken el,
Sarsaydın, ömrümün sonbaharında.

Sürseydin sol yana, az ellerini,

Hazan yeli vurdu, savurdu beni,
Uçtu yapraklarım, kuru dal kaldı.
Hayat belim kırdı, devirdi beni,
Ölçtü tüm sabrımı, sanma hâl kaldı.

Olduğun yerlerde, hep mutlu yaşa,

Yârden ayrı düştüm, sıladan ırak,
Gurbet zehir imiş, ölümmüş firak,
Sen beni, ben ile yalnız bırak;
Uzaklara bakıp dalmam ondandır,
Derin derin nefes almam ondandır.