Muhittin Alaca Şiirleri - Şair Muhittin ...

Bir sen, bir de yıllar eritti beni mum gibi,
Bir dağ idim ufalandım, savruldum kum gibi,
Sensiz geçen günlerin tadı yok, zakkum gibi;
Hiç insafın yokmuş ey dikenli yaban gülüm!
Senden hatıra kaldı, sol yanda çıban gülüm.

Herkes kendi suyunda, bir garibim uzakta,
Kimse bilmez halimi, kulak verip, kim dinler?
Toplanın etrafıma, akşamüstü sokakta,
Ruhumu dinlendirin, yabani güvercinler!

Deniz dalgası değil, efkârımdır kabaran,

Hayat benden, çok şey aldı,
Yıkma beni, sen de Leyla’m!
Yandı özüm, külüm kaldı,
Yakma beni, sen de Leyla’m!

Ömür kısa, dünya fani,

Hangi bahar sevinç katar ruhuma?
Fırtınadan arta kalan bir kışsın!
Ne telli turnasın, ne gökte hüma,
Göğüs kafesimde, ölen bir kuşsun!

Sana meftun idim, sana pek düşkün,

Unutma ebedi, sürmeli gözlüm,
Aklında, fikrinde, bir ben olayım.
Ey şimal yıldızım, nurani yüzlüm,
Elma yanağında, bir ben olayım!

Bakınca göreyim, solum-sağımda,

Gurbette heba ettim, en güzel yıllarımı,
Çığ devrilip üstüme, kapatsa yollarımı,
Fırtınalar koparsa, en kavi dallarımı;
Bilsem ki zemheride, donarak öleceğim,
Karda çığır açarak, yanına geleceğim.

Say ki senden önce pek yaşamadım,
Ömrümü yıllarca heba etmişim.
Mutluluk eşiğin hiç aşamadım,
Sevgini derdime yama etmişim.

Gelişin ilkbahar, gidişin hazan,

Dışardan bakınca gülse de yüzüm,
Vefasız aleme dargınım, dargın.
Çileyle yoğrulmuş, hamurum, özüm,
Bakmayın halime, yorgunum, yorgun.

Herkes sefasında, kendi işinde,

Vurulan Bilir

Aşkın ateşinde pişmeyen bilmez,
Kays gibi çöllere sürülen bilir.
Bir kez düşmeye gör, talihin gülmez,
Yar diye ellere sarılan bilir.

Sanma ki dünyada mutluluk gani,
Gün gelir seni de yorarlar ceylan.
Nerede sevenler, dostların hani?
En ince yerinden kırarlar ceylan.

Cezbine kapılıp inme engine,