Muhittin Alaca Şiirleri - Şair Muhittin ...

Hangi bahar sevinç katar ruhuma?
Fırtınadan arta kalan bir kışsın!
Ne telli turnasın, ne gökte hüma,
Göğüs kafesimde, ölen bir kuşsun!

Sana meftun idim, sana pek düşkün,

Unutma ebedi, sürmeli gözlüm,
Aklında, fikrinde, bir ben olayım.
Ey şimal yıldızım, nurani yüzlüm,
Elma yanağında, bir ben olayım!

Bakınca göreyim, solum-sağımda,

Gurbette heba ettim, en güzel yıllarımı,
Çığ devrilip üstüme, kapatsa yollarımı,
Fırtınalar koparsa, en kavi dallarımı;
Bilsem ki zemheride, donarak öleceğim,
Karda çığır açarak, yanına geleceğim.

Haberler yıkıcı, can acıtıyor,
Unuttuk gülmeyi, gama alıştık.
İnsanlar yakıcı, pek incitiyor,
Küllenen ormana, çama alıştık.

Sözlerinde duran, adam kalmadı,

Ufak tefek matrah ile uğraşma,
Kart vergisi yetmez, dert vergisi al!
Emekli dururken, gence karışma,
Çaptan düşenlerden, pert vergisi al!

Fakir hile bilmez, korkar yalandan,

Gönlüm âlâ özlüyor,
Kerem eyledin Zehra’m!
Solum hâlâ sızlıyor,
Verem eyledin Zehra’m!

Zıt kutuplar misali,

Gençlik yıllarımın gonca gülüydün,
Ben sana vurgun sen bana deliydin,
Sonsuza dek bizim köyde kalaydın;
Gurbet ele göçtün, gittin ne diye?
Ateşlere attın, yaktın Zekiye!

İçimin alevini söndürmeye yeter mi?
Karadeniz’in suyu, ikindi yağmurları.
Yurdumda gözyaşları, bir gün olur biter mi?
Adı insan, çatlamış, lakin ar damarları!
Küllenen toprağımdan, toy fidanlar biter mi?

Ne yapsam, ne etsem hiç kâr etmiyor,
Kalbe söz geçmiyor, olmuyor sensiz.
Huzurum sen oldun, ikrar yetmiyor,
Gönlüm hiçbir zevki almıyor sensiz.

Aklımda, fikrimde benimlesin hep,

Aşktan miras kaldı, soldaki acım,
Gezerim mestane, her gören ağlar.
Neylesin hastane, yoksa ilacım?
Ondurun sızımı, vurgunum dağlar!