Muhittin Alaca Şiirleri - Şair Muhittin ...

Hazanda uğradım, şu Kırıkhan’a,
Yollar ezdi beni, sürgünüm hancı.
Doldur da içeyim, su kana kana,
Eller üzdü beni, kırgınım hancı.

Dengini bulamam, işvede, nazda,

Mevsimler pervane, yıllar pek zalim,
Maziye gömüldü, coşkulu hâlim,
Sönmüş bir volkanım, suskuya talim;
Gözlerin çıralı, kıvılcım olma,
Azalmış morali, durgunum Selma!

Her vakit aklıma takılıyorsun,
Hayalen karşıma dikiliyorsun,
Yaş olup gözümden dökülüyorsun;
Dönmüşsen vefasız, gurbet kuşuna,
Durma, dön gel demem, boşu boşuna!

Dünyaya çivi mi çakacak sandın?
Kırma beni gülüm, ömür çok kısa.
Baharda yeniden açacak sendin,
Yorma beni gülüm, ömür çok kısa.

Yitirme boş yere, kalan zamanı,

Yakıcı bir yaz geride kaldı,
Her hazan biraz hüzün taşısa da
İşbaşı zamanı geldi,
Dingin olmak gerekir.
Bu yorgunluk da neyin nesi?
Duyulur rüzgârın sesi,

Aklımdan çıkmıyor, hâlâ nazların,
Ruhumu okşuyor, âlâ sözlerin,
Karşımda duruyor, ela gözlerin;
Kirpiklerin hançer, yivli ok mudur?
Seni unutmanın, yolu yok mudur?

Hiç mi insaf yoktur sende,
Nerde kaldın, nerde kaldın?
Göz göz oldu, yara tende,
Derde kaldım, derde kaldım.

Çığ devrildi, bağlı yolum,

Her şehir kahrını içinde gizler,
Sevda ki yürekte alevden kordur.
Yollara takılıp kalırken gözler,
Bir ömür hasretle yaşamak zordur.

Ayrılık en çok da seveni vurur,

Yokluğunda hasret büyür dağ gibi,
Çalıştığım iller, dar gelir bana.
Düğüm düğüm uzar gider ağ gibi,
Buluştuğum yollar, zâr gelir bana.

Ortancalar bezgin, nergisler yorgun,

Kader ateşten bir yük yüklese de
Seven çeker gülüm, kor olur sanma!
Ömrünün sonuna dek beklese de
Sabredene ölüm, zor olur sanma!

Ney’in hakikisi kamıştan olur,