Muhittin Alaca Şiirleri - Şair Muhittin ...

Unutur demişler, yâr benim için,
İşmar eden kaşı, gözü unutmam.
Sol yanım yanıyor, kor için için,
Sönmeyen ateşi, közü unutmam.

Mevsimler pervane, dönüp dursa da,

Say ki senden önce pek yaşamadım,
Ömrümü yıllarca heba etmişim.
Mutluluk eşiğin hiç aşamadım,
Sevgini derdime yama etmişim.

Gelişin ilkbahar, gidişin hazan,

Dışardan bakınca gülse de yüzüm,
Vefasız aleme dargınım, dargın.
Çileyle yoğrulmuş, hamurum, özüm,
Bakmayın halime, yorgunum, yorgun.

Herkes sefasında, kendi işinde,

Vurulan Bilir

Aşkın ateşinde pişmeyen bilmez,
Kays gibi çöllere sürülen bilir.
Bir kez düşmeye gör, talihin gülmez,
Yar diye ellere sarılan bilir.

Sanma ki dünyada mutluluk gani,
Gün gelir seni de yorarlar ceylan.
Nerede sevenler, dostların hani?
En ince yerinden kırarlar ceylan.

Cezbine kapılıp inme engine,

Urartu, Asurlu, Selçuklu izi,
Sürmek istiyorsan, Van'a gel, Van’a!
Tarihi kümbetler, var dizi dizi,
Görmek istiyorsan, Van'a gel, Van’a!

Feribotlar gölde, sefere başlar,

Artık vaden doldu, gönül dağımın,
Esen heyecansız, yalan yelisin!
Ne yaprağı kaldı, ne dal bağımın,
Açmayacak cansız, solan gülüsün!

Gurbette mutluysan, hep öyle yaşa,

Sormadı insanlar, hâlim nicedir?
Anlattım derdimi, kurda-kuşa yâr!
Hasretlik öyle bir elim acıdır,
Beklemekten döndüm, kuru taşa yâr!

Tertemiz bir sayfa, açmamız gerek,

Ey Keke!
Daha dün Malazgirt kırsalında,
Tırpanla buğday biçer,
At sırtında rüzgâr gibi geçerdin.
Bitip tükenmeyen kan davalarından,
Zarar görmeyelim diye,

Bu ne yaman bahar, üşüyorum ben,
Kayboldu güneşler, şafak sökmüyor!
Hani o şen şehir, şaşıyorum ben?
Bahçelerde kuşlar, ötüp sekmiyor.

Molozlar kaplamış, toz duman yolum,