Muhittin Alaca Şiirleri - Şair Muhittin ...

Her yüze güleni samimi sanma!
Post bulursun ama dost bulamazsın.
Söylenen yaldızlı sözlere kanma!
Köşk bulursun ama aşk bulamazsın.
.
Ağzınla kuş tutsan, yaranamazsın,

Aşk Geceyi Sever

Aynı denizin, kavuşmayan iki yakasıyız,
Dalgalar özlemle kıyılarımıza vururken;
Ne olur, usulca rüyalarıma gel,
Gecenin en ince deminde.

Gittin ya tıkandı, şuramda nefes,
Sustu şakrak bülbül, yaslı kanarya.
Takatim tükendi, yaşamdan heves,
Almadan bekledim, ben seni Arya,
Yıllar yılı yordun, sen beni var ya!

Milattan sonra yıl kırk, yaymak için hak dini,
Hazreti İsa iki havari yolluyordu.
Bırakın diyorlardı, geçmişinizi, dünü,
İnandıklarınızın ve putların tümünü!
Bir tek kişi verilen mesajı alıyordu,
Cüzamlı oğlu için, kentten uzakta, naçar;

Bu şehrin geceleriydi beni şair yapan,
sokaklarında bir meczup gibi dolaşırdım.
Ay doğmayan kış gecelerinde,
puslu lambalar dinlerdi efkarlı şiirlerimi.
Asi gibi derinden ve sessiz akıp giderdim,
Antakya’nın dar sokaklarında.

Ömür takviminde, tükendi yıllar,
Düşler bölük-pörçük, hayaller rafta.
Vuslata ermeden, tıkandı yollar,
Ben burada yalnız, sen o tarafta,
Olduk sabır taşı, kaldık arafta.

Rüzgarda sallanan yazman zarafet,
Oyasında pullar, pek yakışıyor.
Kaşlar yay, kirpik ok, gözlerin afet,
Yüzündeki çiller pek yakışıyor.

Nazınla, cilvenle, yürek yakarsın,

Sensiz ilk bayram bu, tadım-tuzum yok,
Kırıldı dallarım, köküm-özüm yok,
İrtifa kaybettim, sohbet-sözüm yok;
Şiirler yaralı, lâl şimdi sazım,
Bu bayram öksüzüm, ah anasızım!

Bazen küssün benle, bazen barışık,
Yoruldum, halden hiç anlamıyorsun.
Sevdamız kördüğüm, karma karışık,
En şirin dilden hiç anlamıyorsun.

Bir tatlı belasın, benzerin yoktur,

Bekledi sabırla, bu dert ozanı,
Gel haydi, açtı bak, mavi mineler!
Birazcık kıpırda, o sert kozanı,
Del haydi, açtı pak, mavi mineler!