Muhittin Alaca Şiirleri - Şair Muhittin ...

Geçti beni benden, alan mevsimler,
Nerede yüzüme, gülen isimler?
Kırık çerçeveler, solan resimler,
Yüreğim eskici dükkânı şimdi.

Vuslata ermeyen, hayaller yarım,

Yıllar sonra döndüm, değişmiş şehir,
Metruk, camlar kırık, hanım nerede?
Gittim hayat ona, olmuştu zehir,
Gönlü hayli buruk, anam nerede?

Kerpiç ev yerini, apartman almış,

Temmuz, ağustos sıcağına eş,
Denizleri yaktı eylül güneşi.
Yüreklerde hâlâ sönmeyen ateş,
Benizleri yaktı eylül güneşi.

Ne yağmur kokusu, ne sarı yaprak,

Sensiz hayatım eğreti duruyor,
Sanki her şey dert,
Çakmak taşı gibi sert.
Seninle dünyam bambaşka,
Sevda kapılarını aralarken kirpiklerin;
Tabiat geliyor aşka,

Gözlerinde kâinat,
Gülüşlerinde mevsimler saklı.
Sevgin güneş gibi aydınlatıyor dünyamı;
Ve içimin vahalarını ısıtıyor bakışın.
Yeniden sürgün veriyor,
Nadasa bıraktığım umutlar,

Gün batımı ufka doğru bakarak,
Daldım kıyısında, şehr-i Hatay’ın.
Aşk uğruna teni, bağrı yakarak,
Soldum ziyasında, şehr-i Hatay’ın.

Ne Asi vefalı, ne Gül, ne Meyri,

Sıladan uzakta, yalnız gezersin,
Hataylı gibisin, ey melek yüzlüm!
Etrafını melül melül süzersin,
Hataylı gibisin, ey ceylan gözlüm!

Konuşunca herkes seyrine bakar,

Gözlerim yollara, takılı kaldı,
Arıyorum Hatçem, en son durakta.
Seni de mi çekip, yad eller aldı?
Soruyorum Hatçem, kaldım merakta.

Ben bana yabancı, her günüm çile,

Bir elimiz balda, diğeri yağda,
Sorma anam, her şey tıkırındadır.
İnsanın ne derdi olur bu çağda?
Herkes iş-gücünde, şüküründedir.

Ne hırsızlık kaldı, ne yalan-dolan,

Gün doğmadan, neler doğar bir bilsen,
Tatlı canın üzme, henüz vakit var!
Mahmur gözlerinden, yaşları sil sen,
Dudağını büzme, henüz vakit var!

Kim demiş mevsimi geçti bu aşkın?