Muhittin Alaca Şiirleri - Şair Muhittin ...

Seni düşünmek, beklemek var ya içinde,
Hasretliği bile seviyorum artık.
Ellerinle yüreğime dokunduğundan beri,
Ruhum sende dolaşıyor,
Kalbim sende atıyor.
Gün seninle doğuyor, seninle batıyor.

Ruhun paramparça, şak olur o an,
Dünya kaç bucaktır, düş de görürsün.
Tökezlerse insan, tek kalır o an,
Tozpembe yaşamı düşte görürsün.

Tok açın karnını, nereden bilsin?

Toplandı şer güçler, imana karşı,
Dediler çelikler, titretir arşı,
Türk can verir, vermez, bir tek karışı;
Onlarda zırhlılar, bizde dev yürek,
Düşmedi yerlere, çok şükür bayrak.

Molozlar yığıldı, kazamıyorum,
Can yürekler soldu, göçük altında.
Ne yapsam bir türlü, yazamıyorum,
Duygularım kaldı, göçük altında.

İçerim alev-kor, dışım zemheri,

Viran bir şehirden geldim bendeniz,
İçimde yaradır, Hatay, Kırıkhan.
Yerle yeksan her şey, ne ses var, ne iz,
Tesellim ol, nasıl dayansın bu can?
Sessiz feryadımı, duy Karadeniz!

Portakal çiçekleri, akasyalar açarken,
İlkbaharda kurudu, yeşerecek dallarım.
Turnalar havalanıp, katar katar uçarken,
Uzaktın ilişmedi, ellerine ellerim.
Sana hasret şarkıları, artık dizmeyeceğim,
O ela gözlerine, şiir yazmayacağım.

Dünyaya açmıştım, gözlerimi dün,
Mevsimler pervane, döndü yıl, ay, gün,
Hayat yorgunuyum, çilekeş, sürgün;
Şimdi kırlar düştü, saçım, kaşıma,
Aktı gençlik, girdim elli yaşıma.

Aniden terk edip gurbet elini,
Gelsen, Anzer özlü, elma şekerim!
Yeniden lütfedip kapı zilini,
Çalsan, kömür gözlü, elma şekerim!

Gençlik uçtu, kütük elli yaşında,

Kaptırma gönlünü sanalsa eğer,
Aşkım dediklerin el olur bir gün.
Ederinden fazla verirsen değer,
Dökülür gözyaşın sel olur bir gün.

Güvenme varlığa, saraya, hana,

Soldu gitti hani, o gül bağlarım?
Güz oldu dört mevsim, elveda Hacom!
Geldi geçti ani, güzel çağlarım,
Azaldı hevesim, elveda Hacom!

Beklettin yıllarca, gücendim, küstüm,